Encarnación Rivas Díaz. Secretaria xeral de Ordenación del Territorio y Obras Públicas.
Concepción Campos Acuña. Secretaria del Concello de Vigo
Eduardo Sobrino Rodríguez. Subdirector xeral de Urbanismo.
Ignacio Soto González.
Jorge Durante Vázquez. Decano do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia.
Norberto Uzal Tresandí. Director xeral de Administración Local.

Instrucción 3/2011, do 12 de abril, para a aplicación da disposición transitoria décimo terceira da Lei 9/2002, do 30 de decembro, de ordenación urbanística e protección do medio rural de Galicia, na redacción dada pola Lei 2/2010, do 25 de marzo

Eduardo Sobrino, subdirector xeral de Urbanismo
Instrución 3/2011, do 12 de abril, para a aplicación da disposición transitoria décimo terceira da Lei 9/2002, do 30 de decembro, de ordenación urbanística e protección do medio rural de Galicia, na redacción dada pola Lei 2/2010, do 25 de marzo.

Concepción Campos Acuña, secretaria do Concello de Vigo
Instrución 2/2011, do 12 de abril, para a aplicación da disposición transitoria terceira da Lei 2/2010, do 25 de marzo, de medidas urxentes de modificación da Lei 9/2001, do 30 de decembro, de ordenación urbanística e protección do medio rural de Galicia, sobre edificacións sen licenza.

Exposición das diferenzas que se dan na actualidade entre os grandes e os pequenos concellos galegos á hora de aplicar a normativa urbanística, principalmente debido aos medios dos que dispoñen as entidades municipais. Fai un repaso das edificacións sen licenza, da situación legal fóra da ordenación, da regulación fóra de ordenación, do contido da solicitude e dos efectos da non legalización.

María Encarnación Rivas, secretaria xeral de Ordenación do Territorio e Urbanismo

Panorámica xeral das Instrucións e Instrución /2011, do 12 de abril, para a aplicación da Lei 2/2012, do 25 de marzo, de medidas urxentes de modificación da Lei 9/2002, do 30 de decembro, de ordenación urbanística e protección do medio rural de Galicia.

Repaso, desde a súa experiencia como secretaria xeral, das diferentes dificultades que se poden atopar á hora de aprobar un planeamento urbanístico municipal e a influencia da lexislación. Faise fincapé no proceso de avaliación ambiental estratéxica, no modo en que afectan as modificacións lexislativas e na exixencia de cumprimento da normativa por parte da Administración.

Pablo Figueroa Dorrego, director da EGAP.
Encarnación Rivas Díaz, secretaria xeral de Ordenación del Territorio y Obras Públicas.
Norberto Uzal Tresandí, director xeral de Administración Local.
Jorge Duarte Vázquez, decano do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia.

Moderador:
Jesús María Gamallo Aller. Director Xeral de Relacións Exteriores e coa U.E.

Carlos Beltrán, Vocal Asesor de la Dirección General de Fondos Comunitarios del Ministerio de Economía y Hacienda.

João Bule. Coordinador portugués del Poctep.

Francisco Javier Rodríguez Seijo. Director Xeral de Fondos Comunitarios, Consellería de Facenda da Xunta de Galicia.

Moderador:
Jesús María Gamallo Aller. Director Xeral de Relacións Exteriores e coa U.E.

Carlos Beltrán, Vocal Asesor de la Dirección General de Fondos Comunitarios del Ministerio de Economía y Hacienda.

João Bule. Coordinador portugués del Poctep.

Francisco Javier Rodríguez Seijo. Director Xeral de Fondos Comunitarios, Consellería de Facenda da Xunta de Galicia.

Moderador:
Norberto Uzal Tresandi. Director Xeral de Administración Local da Xunta de Galicia.

Mercedes Caballero Fernandez. Directora Xeral de Fondos Comunitarios del Ministerio de Economía e Facenda.

Eusebio Murillo Matilla. Coordinador Xeral de Política Rexional da Comisión Europea do programa de cooperación.

Enxeñeiro José Sueiro. Presidente Instituto financeiro para o desenvolvemento rexional.

Moderador:
Norberto Uzal Tresandi. Director Xeral de Administración Local da Xunta de Galicia.

Mercedes Caballero Fernandez. Directora Xeral de Fondos Comunitarios del Ministerio de Economía e Facenda.

Eusebio Murillo Matilla. Coordinador Xeral de Política Rexional da Comisión Europea do programa de cooperación.

Enxeñeiro José Sueiro. Presidente Instituto financeiro para o desenvolvemento rexional.

Moderador:
Jesús María Gamallo Aller. Director Xeral de Relacións Exteriores e coa U.E.

Carlos Beltrán, Vocal Asesor de la Dirección General de Fondos Comunitarios del Ministerio de Economía y Hacienda.

João Bule. Coordinador portugués del Poctep.

Francisco Javier Rodríguez Seijo. Director Xeral de Fondos Comunitarios, Consellería de Facenda da Xunta de Galicia.

Moderador:
Norberto Uzal Tresandi. Director Xeral de Administración Local da Xunta de Galicia.

Mercedes Caballero Fernandez. Directora Xeral de Fondos Comunitarios del Ministerio de Economía e Facenda.

Eusebio Murillo Matilla. Coordinador Xeral de Política Rexional da Comisión Europea do programa de cooperación.

Enxeñeiro José Sueiro. Presidente Instituto financeiro para o desenvolvemento rexional.

Lcdo. Pablo Figueroa Dorrego. Director da Escola Galega de Administración Pública
Prof. Dra. Claudia Viana. Presidente do CEJUR e Pro-Reitora da Universidade do Minho

Moderador:
Lcdo. Francisco Araújo. Presidente do Consello Rexional da CCDR do Norte e Presidente da
Cámara Municipal dos Arcos de Valdevez
Dr. Antonio Roma Valdés. Fiscal Especial de Urbanismo de Galicia
Lcdo. Luis Bacelar. Director da Dirección de Servizos de Fiscalización da Comisión de
Coordinación e Desenvolvemento Rexional do Norte

Moderador:
Lcdo. Francisco Araújo. Presidente do Consello Rexional da CCDR do Norte e Presidente da
Cámara Municipal dos Arcos de Valdevez
Dr. Antonio Roma Valdés. Fiscal Especial de Urbanismo de Galicia
Lcdo. Luis Bacelar. Director da Dirección de Servizos de Fiscalización da Comisión de
Coordinación e Desenvolvemento Rexional do Norte

Moderador:
Prof. Dr. Viriato Capela. Catedrático da Universidade do Minho e Director da Casa Museo de Monção
Mestre Fernanda Paula Oliveira. Facultade de Dereito da Universidade de Coimbra
Prof. Dr. José Antonio Redondo López. Catedrático da Facultade de Economía da Universidade de Santiago de
Compostela e Director do Máster de Rehabilitación Urbanística da USC

Moderador:
Prof. Dr. Viriato Capela. Catedrático da Universidade do Minho e Director da Casa Museo de Monção
Mestre Fernanda Paula Oliveira. Facultade de Dereito da Universidade de Coimbra
Prof. Dr. José Antonio Redondo López. Catedrático da Facultade de Economía da Universidade de Santiago de
Compostela e Director do Máster de Rehabilitación Urbanística da USC

Moderador:
Prof. Dr. Joaquim Freitas Rocha. Profesor da Escola de Dereito da Universidade do Minho
Prof. Dr. Juan Raposo. Profesor Titular da Universidade da Coruña
Prof. Dr. António Cândido de Oliveira. Catedrático da Escola de Dereito da Universidade do Minho, director do
NEDAL e do Mestrado en Dereito das Autarquias Locais

Moderador:
Prof. Dr. Joaquim Freitas Rocha. Profesor da Escola de Dereito da Universidade do Minho
Prof. Dr. Juan Raposo. Profesor Titular da Universidade da Coruña
Prof. Dr. António Cândido de Oliveira. Catedrático da Escola de Dereito da Universidade do Minho, director do
NEDAL e do Mestrado en Dereito das Autarquias Locais

Palabras de acollida polo Presidente do Concello de Monção - Lcdo. José Emilio Moreira
Palabras de saúdo do Director Xeral de Administración Local da Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza da Xunta da Galicia - Lcdo. Norberto Uzal Tresandi

-Entrega da documentación e breve explicación
-Traballo individual segundo o perfil do participante: académico, estudante, profesional
-Reunión de consenso

Carlos Acuña Castroviejo, Universidade de Santiago de Compostela
Juan José Cubero Marín, Universidad de Zaragoza
Marta González Moldes, TRILIUM Consultores
Sheila Díaz Ferreira, Estudante Universidade da Coruña
Mª Patrocinio Morrondo Pelayo, Presidenta ACSUG (Moderadora)

María Elena Sierra Palmeiro, Vicerreitora de Calidade e Novas Tecnoloxías da Universidade da Coruña
Ignacio Barcia Rodríguez, Vicerreitor de Alumnado, Docencia e Calidade da Universidade de Vigo
Miguel Anxo Santos Rego, Presidente da Comisión Galega de Informes, Avaliación, Certificación e Acreditación (CGIACA-ACSUG)

José Eduardo López Pereira, Director ACSUG
Laureano González Vega, Coordinador de Avaliación de Ensinanzas e Institucións de ANECA
Benita Silva Hermo, Vicerreitora de Responsabilidade Social e Calidade da USC

Xesús Vázquez Abad, Conselleiro de Educación e Ordenación Universitaria
José Alberto Díez de Castro, Secretario Xeral de Universidades
Pablo Figueroa Dorrego, Director EGAP
Mª Patrocinio Morrondo Pelayo, Presidenta ACSUG
José Eduardo López Pereira, Director ACSUG

Moderador:
José Norberto Uzal Tresandí

Integrantes da Mesa:
Alfonso Villaver Bermúdez. Vicepresidente executivo da FEGAMP
Concepción Campos Acuña
Ignacio Soto González. Arquitecto municipal do Concello de Teo
Santiago Parras Vázquez

A colaboración das entidades privadas no exercicio das funcións administrativas de verificación , inspección e control no ámbito urbanístico.

Santiago Parras Vázquez, secretario xeral da Asociación de Empresas de Control de Calidade e Control Técnico Independente (AECCTI).

Análise da comunicación previa que se aplica ao réxime de licenzas, poñendo como exemplo a cidade de Vigo.

Concepción Campos Acuña, secretaria da Xunta de Goberno Local do Concello de Vigo.

Influencia da directiva de servizos no réxime de concesión de licenzas e autorizacións no ámbito urbanístico.

Carlos Pérez González, técnico de Administración Xeral do Concello de Sada.

Variacións nas licenzas de actividade producidas pola aprobación da directiva de servizos.

María Cacharro López, xefa do Servizo de Licenzas do Concello de Santiago de Compostela.

Análise do marco normativo derivado da directiva de servizos, con especial referencia á súa incidencia no ámbito local.

José Norberto Uzal Tresandí, director xeral de Administración Local.

Neste relatorio do Inega expóñense uns obxectivos de aforro e as actuacións sectoriais a través das cales se vai conseguir ese aforro. Fai fincapé nos consumos do sector municipal, nas posibilidades de actuación, no apoio e financiamento e no potencial de aforro.

Inclúe referencias ao marco normativo e ás empresas de servizos enerxéticos, e unha análise das dificultades de implantación das medidas.

Este relatorio analiza a eficiencia enerxética no alumeado público, as tecnoloxías relacionadas con este eido e a xestión da iluminación.

Análise do sector eléctrico (infraestruturas e balances enerxéticos), da produción de electricidade (funcionamento do mercado de xeración), do subministro de electricidade (opcións, custos, supresión da tarifa regulada, contratación no mercado liberalizado, alternativas no mercado e comparación de ofertas) e da contratación para as Administracións públicas.

Este realtorio incide na necesidade de introducir nos concellos a cultura do aforro e da eficiencia enerxética, facendo fincapé en que a enerxía máis barata e limpa é a que non se consome. Achega datos sobre a distribución da demanda mundial de enerxía, o incremento do consumo, a dependencia enerxética na Unión Europea e a evolución do consumo en España e Galicia.

Saúdo e benvida a cargo de:

Pablo Figueroa Dorrego, director da Escola Galega de Administración Pública.

Eliseo Diéguez García, director do Instituto Enerxético de Galicia.

Presentación da guía sobre contratación das administracións públicas e competencia.

Presentación da guía sobre contratación das administracións públicas e competencia.

Interveñen:
Dª María José García Sexto. Subdirectora xeral de Sistemas de Información e Modernización da Administración Pública da Xunta de Galicia.
D. Amancio Varela García. Xefe do Servizo de Novas Tecnoloxías da Deputación de Pontevedra. "eDepo: a interoperabilidade desde unha perspectiva integral"
D. José Enrique Rodríguez Coello. Proxectos Europeos e asesor da presidencia da Deputación de Lugo.
D. Ramón Álvarez Veiras. Técnico Superior en Informática, Departamento de Comunicacións e Sistemas do Concello da Coruña.
D. Vicente Calvo del Castillo. Interventor do Concello de Ferrol e representante de COSITAL de Galicia.

14:00 Coloquio
Coas persoas que interveñen na xornada.

A finalidade do ENI é a creación das condicións necesarias para garantir o adecuado  nivel de interoperabilidade técnica, semántica e organizativa dos sistemas e aplicacións empregados polas Administracións públicas, que permita o exercicio dos dereitos e o cumprimento de deberes a través do acceso electrónico aos servizos públicos, á vez que redunda en beneficio da eficacia e da eficiencia.

Formúlase unha sesión eminentemente formativa e práctica coa análise de cada unha das sete normas de interoperabilidade.

O primeiro relatorio da xornada foi a cargo de Óscar Rozalén, xerente de área de Technology Advisory de Deloitte, quen co título "Introdución ao ENI e folla de ruta para a súa aplicación" entrou no orixe do ENI no marco da Lei 11/2007. Desgranou os seus contidos e requirimentos con detalle, expoñendo un caso práctico realizado unha administración. Finalizou dando recomendacións de aplicacións de metodoloxías que permiten facilitar a posta en marcha do ENI nas diferentes administracións.

Interveñen:
D. Jaime Barros Leboreiro. Subdirector xeral de Calidade, Interoperabilidade e Seguridade. Xunta de Galicia.
D. Pablo Figueroa Dorrego. Director da Escola Galega de Administración Pública.
D. Patricio Gil. Director Consultoría Sector Público de Deloitte.
D. Miguel Ángel de Bas. Socio Director de Club de Innovación

Enrique Valero Gutiérrez del Olmo, profesor na E.I. de Forestais. UVigo

Nicolás Vazquez Iglesias, xefe da Área de Enerxías Renovables do INEGA

Manuel Soto Castiñeira, Profesor de Enxeñeiría Química e Director da Oficina de Medio Ambiente da UDC

Maria José Echevarria Moreno, subdirectora Xeral de Coordinación Ambiental.

Ricardo Garcia Mira, Profesor de Psicoloxía Social e Ambiental. UDC

Ana Rodriguez Cruz, subdirectora xeral de Producción e Consumo sostible.

Ricardo García Borregón, director xeral de Conservación da Natureza. Consellería do Medio Rural

Luis M. Jiménez, director executivo Observotorio de la Sostenibilidad en España (OSE)

Mesa Redonda.
Moderadora: Cristina Novoa.
Mª Carmen Suárez. IES de Viós. (Abegondo)
José María Lores. IES San Paio. (Tui)
Carmen Gómez. IES Lagoa de Antela (Xinzo da Limia)
Anxos Rial. IES de Poio.
Loly Lago. IES de Fene.

Mesa Redonda.
Moderadora: Pilar Sampedro.
Benigno Nerga. Vigo.
Chus Juanatey. Santiago.
Chelo Gundín. Ferrol.
Suso Cortázar. Lugo.
Marcos Javier Pérez. Ourense.
Salomé Díaz. Pontevedra.
Begoña Valdés. A Coruña.
 

Consuelo Rivera: Asesora bibliotecas escolares

Benigno. Coordinador I.E.S. Alexándre Boveda

Cristina Novoa. Asesora bibliotecas escolares.

Pilar Sampedro. Asesora bibliotecas escolares.

Ana Díaz-Plaja. Universitat Barcelona.

O futuro da pesca Europea.

O futuro da pesca Europea.

O futuro da pesca Europea.

O futuro da pesca Europea.

Presentación do curso medio de linguaxe administrativa galega na modalidade de teleformación.

Conculsións/Peche

José Manuel Rey Pichel. Director xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia.

Cláudia Viana. Pro-Reitora da Universidade do Minho.

José Emilio Moreira. Alcalde de Monçäo.

4.ª Sesión: Tutela da Legalidade Urbanística III. Autonomía local en perigo?

Moderadora: Diana Santiago Iglesias. Prof.ª da Facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela.

Fernanda Paula Oliveira. Prof.ª da Facultade de Dereito da Universidade de Coimbra, membro integrado do NEDAL.

Marcos Almeida Cerreda. Prof. da Facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela e colaborador do NEDAL.

3.ª Sesión: Tutela da Legalidade Urbanística I. Os suxeitos da tutela: quen a aplica?

Moderadora: Isabel Celeste Fonseca. Prof.ª da Escala de Dereito da Universidade do Minho.

Mario Rui Asubia. Subinspector xeral da Administración Local (Lisboa).

María Martínez Allegue. Directora da Axencia de Protección da Legalidade Urbanística (APLU).

2ª Sesión: Tutela da Legalidade Urbanlstica l. As medidas de tutela da legalidade urbanística. Moderador: Antonio Roma Valdés. Fiscal especializado en urbanismo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia. Cláudio Monteiro. Profesor da Facultade de Dereito da Universidade de Lisboa. Encarnación Rivas Díaz. Secretaría xeral de Ordenación do Territorio e Urbanismo da Xunta de Galicia.

1ª Sesión: Reforma da Administración Local.

Moderador:Carlos de Abreu Amorim. Prof. da Escola de Dereito da Universidade do Minho.

António Candido de Oliveira. Prof. da Universidade do Minho e Director do NEDAL.

Norberto Uzal Tresandí. Director xeral de Administración Local da Xunta de Galicia.

Giuseppe Piperata. Prof. da Universidade IUAV de Venecia.

Pablo Figueroa Dorrego, Director da Escola Galega de Administración Pública da Xunta de Galicia.

José Viriato Capela, Director da Casa Museu de Monçao da Universidade do Minho.

Conculsións/Peche

José Manuel Rey Pichel. Director xeral do Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia.

Cláudia Viana. Pro-Reitora da Universidade do Minho.

José Emilio Moreira. Alcalde de Monçäo.

4.ª Sesión: Tutela da Legalidade Urbanística III. Autonomía local en perigo?

Moderadora: Diana Santiago Iglesias. Prof.ª da Facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela.

Fernanda Paula Oliveira. Prof.ª da Facultade de Dereito da Universidade de Coimbra, membro integrado do NEDAL.

Marcos Almeida Cerreda. Prof. da Facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela e colaborador do NEDAL.

3.ª Sesión: Tutela da Legalidade Urbanística I. Os suxeitos da tutela: quen a aplica?

Moderadora: Isabel Celeste Fonseca. Prof.ª da Escala de Dereito da Universidade do Minho.

Mario Rui Asubia. Subinspector xeral da Administración Local (Lisboa).

María Martínez Allegue. Directora da Axencia de Protección da Legalidade Urbanística (APLU).

2ª Sesión: Tutela da Legalidade Urbanlstica l. As medidas de tutela da legalidade urbanística. Moderador: Antonio Roma Valdés. Fiscal especializado en urbanismo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia. Cláudio Monteiro. Profesor da Facultade de Dereito da Universidade de Lisboa. Encarnación Rivas Díaz. Secretaría xeral de Ordenación do Territorio e Urbanismo da Xunta de Galicia.

1ª Sesión: Reforma da Administración Local.

Moderador:Carlos de Abreu Amorim. Prof. da Escola de Dereito da Universidade do Minho.

António Candido de Oliveira. Prof. da Universidade do Minho e Director do NEDAL.

Norberto Uzal Tresandí. Director xeral de Administración Local da Xunta de Galicia.

Giuseppe Piperata. Prof. da Universidade IUAV de Venecia.

Pablo Figueroa Dorrego, Director da Escola Galega de Administración Pública da Xunta de Galicia.

José Viriato Capela, Director da Casa Museu de Monçao da Universidade do Minho.

CUARTO BLOQUE DE RELATORIOS: SERVIZOS A USUARIOS
Coordina a mesa de relatores D. Timoteo de la Fuente García. Subdirector Xeral de Calidade e Seguridade Industrial do MITyC.

12.00 h Talleres e ITV’s: función social e cultura do mantemento responsable do automóbil. Seguridade vial, ambiente e economía. D. Raúl Gómez Martín. Editor da Área de automoción de Reed Business Information (RBI) en Autoprofesional, Recambio Libre + Accesorios.

12.30 h O rexistro de vehículos e a súa vinculación coa ITV. Proxecto ITICI. D. Ramón Ledesma Muñiz. Subdirector de normativa da DGT.

13.00 h Resultados da ITV en Galicia no ano 2010. D. Tomás Nogueiras Nieto. Subdirector xeral de Administración Industrial da Consellería de Economía e Industria. Xunta de Galicia.

13.30 h Preguntas aos relatores.

TERCEIRO BLOQUE DE RELATORIOS: PROXECTOS LEXISLATIVOS E NORMAS TÉCNICAS (Continuación) Coordina a mesa de relatores D. Tomás Nogueiras Nieto. Subdirector xeral de Administración Industrial da Consellería de Economía e Industria. Xunta de Galicia.

10.00 h A Regulamentación actual nacional e Directiva marco en vehículos de categorías M2 e M3. D. Agustín Gómez Pereira. Responsable de homologacións de Castrosua.

10.30 h Inspección previa a matriculación de vehículos completados en España. D. Guillermo E. Rodríguez Martín. Director Técnico de AECA-ITV.

11.00 h Preguntas aos relatores

SEGUNDO BLOQUE DE RELATORIOS: PROXECTOS LEXISLATIVOS E NORMAS TÉCNICAS
Coordina a mesa de relatores D. Antonio Muñoz Muñoz, conselleiro técnico da Dirección Xeral de Industria do MITyC.

12.30 h Avance da Revisión 7ª do Manuel de Procedemento de Inspección das estacións de ITV D. Pablo Ibáñez Ruiz. Xefe do Servizo de Seguridade de Vehículos do MITyC.

13.00 h Novidades lexislativas nacionais durante o ano 2010: Manual de reformas D. José Luis García García. Xefe do Servizo de Seguridade de Vehículos do MITyC.

13.30 h Historia de supervisión e control, evolución da ITV en Galicia. D. Manuel González Domínguez. Director Técnico de Supervisión e Control.

14.00 h Preguntas aos relatores

PRIMEIRO BLOQUE DE RELATORIOS: NOVIDADES NORMATIVAS DE ENFOQUE INTERNACIONAL
Coordina a mesa de relatores D. Juan Antonio Ramos García, xefe da Sección de Regulamentación de Vehículos e Innovacións no Transporte. División de Transportes UNECE.

10.00 h Conclusións da Conferencia Internacional de CITA que tivo lugar en Berlín en maio de 2011 D. Eduard Fernández Ardevol. Director Técnico e de Operacións de Certio.

10.30 h A necesidade de avanzar no control de emisións: Emission Check 2010 D. Antonio Multari. Membro do Working Group 1 Emission no CITA

11.00 h Novas regulamentacións comunitarias de homologación, certificación e etiquetado de pneumáticos. D. Ignacio Lafuente Buill. Xefe de homologación de vehículos industriais de IDIADA. 11.30 h Preguntas aos relatores

Acto de celebración do día das letras galegas do ano 2011, adicado ao poeta Lois Pereiro, e inauguración da Sétima mostra colectiva das artes e das letras dos empregados da Administración autonómica (Expoegap).

O catedrático basea a súa conferencia na idea de que a organización democrática non formaba parte do ADN orixinal da integración europea, o cal serve como explicación da súa actual crise institucional. O profesor pon de manifesto a carencia nas institucións da UE dos tres signos fundamentais que caracterizan a unha organizacion democrática: a ausencia de partidos políticos, a falta de representación do pobo e a falta de responsabilidade. Deste xeito, os cidadáns ven que non teñen capacidade de decisión e por iso mostran indiferencia nas eleccións europeas, ademais de que non comprenden as decisións tomadas pola UE.

Joseph Weiler fai referencia ao malestar que existe entre os estados membros e sinalou como causas un crónico déficit democrático, a crecente indiferenza dos cidadáns e a incapacidade de Europa para traducir o seu poder económico en político. Estes síntomas revélanse tanto no fracaso de proxectos europeos como a Constitución ou o Proceso de Lisboa como no continuo descenso da lexitimidade e da forza mobilizadora da Unión, cun contaxioso espallamento do antieuropeísmo nas políticas nacionais.

O catedrático basea a súa conferencia na idea de que a organización democrática non formaba parte do ADN orixinal da integración europea, o cal serve como explicación da súa actual crise institucional. O profesor pon de manifesto a carencia nas institucións da UE dos tres signos fundamentais que caracterizan a unha organizacion democrática: a ausencia de partidos políticos, a falta de representación do pobo e a falta de responsabilidade. Deste xeito, os cidadáns ven que non teñen capacidade de decisión e por iso mostran indiferencia nas eleccións europeas, ademais de que non comprenden as decisións tomadas pola UE.

Joseph Weiler fai referencia ao malestar que existe entre os estados membros e sinalou como causas un crónico déficit democrático, a crecente indiferenza dos cidadáns e a incapacidade de Europa para traducir o seu poder económico en político. Estes síntomas revélanse tanto no fracaso de proxectos europeos como a Constitución ou o Proceso de Lisboa como no continuo descenso da lexitimidade e da forza mobilizadora da Unión, cun contaxioso espallamento do antieuropeísmo nas políticas nacionais.

D. Emérito Freire Sambade
Director del Dpto. de Energía y Planificación Energética del Inega

Universidade de Vigo: Prof. Jesús Torres Palenzuela
Universidade de Aveiro: Prof. Fernando Neto
REPSOL YPF, S.A.: D. Carlos Díaz García
Dirección Xeneral de Industria da Xunta de Galicia: D. José Manuel Lamela Rivera

Universidade de Vigo: Prof. Jesús Torres Palenzuela
Universidade de Aveiro: Prof. Fernando Neto
REPSOL YPF, S.A.: D. Carlos Díaz García
Dirección Xeneral de Industria da Xunta de Galicia: D. José Manuel Lamela Rivera

Universidade de Vigo: Prof. Jesús Torres Palenzuela
Universidade de Aveiro: Prof. Fernando Neto
REPSOL YPF, S.A.: D. Carlos Díaz García
Dirección Xeneral de Industria da Xunta de Galicia: D. José Manuel Lamela Rivera

Universidade de Vigo: Prof. Jesús Torres Palenzuela
Universidade de Aveiro: Prof. Fernando Neto
REPSOL YPF, S.A.: D. Carlos Díaz García
Dirección Xeneral de Industria da Xunta de Galicia: D. José Manuel Lamela Rivera

Universidad de Vigo: Prof. Jesús Torres Palenzuela
Universidad de Almería: Prof. Francisco Gabriel Acién Fernández
Universidad de Aveiro: Profª. Margarida Coello
Université de Pau e Pays de l´Adour: Prof. Frédéric Plantier
Instituto Enerxético de Galicia: D. Juan Tomás del Puerto Vilas

D. Eliseo Diéguez García
Director del Instituto Enerxético de Galicia (Inega)

Mesa Redonda: Problemas prácticos na renovación das entidades locais galegas.

Estatuto dos membros da corporación e grupos políticos: especial referencia aos concelleiros non adscritos. Modicacións sobrevidas da corporación.

O goberno local en funcións: actos de administración ordinaria. Actuacións previas á constitución da nova corporación. Constitución do concello e elección de alcalde.

A administración electoral: composición, funcións e constitución. A actividade municipal durante o proceso electoral: obrigas legais e colaboración administrativa. Funcións do secretario como delegado da Xunta Electoral de Zona.

Análise das novidades introducidas na materia polas leis Orgánicas 2/2011 e 3/2011, do 28 de xaneiro. Difusión das novidades na doutrina da Xunta Electoral Central desde o ano 2007. Fases do proceso electoral.

Francisco Menéndez Iglesias, presidente de Augas de Galicia.
Carlos Nárdiz Ortiz, decano do Colexio de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Portos de Galicia.
Pablo Figueroa Dorrego, director da EGAP.

Moderador: Francisco Alonso Femández, xefe do Servizo Territorial de Augas de Galicia na Zona Sur (Vigo), vogal representante en Pontevedra da Xunta Reitora do Colexio de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Partos de Galicia.
Participantes: Roberto Arias Sánchez, subdirector xeral de Programación e Proxectos de Augas de Galicia. Joaquín Suárez López, profesor titular da Area de Enxeñería Sanitaria e Ambiental da Escota de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Portos da Universidade da Coruña.
David Hemáez Oubiña, xefe do Departamento de Obras da Empresa Pública de Obras e Servizos Hidráulicos, vogal da Xunta Reitora do Colexio de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Portas de Galicia.

Roberto Arias Sánchez, subdirector xeral de Planificación e Proxectos de Augas de Galicia.

Jerónimo Puertas Agudo, doutor enxeñeiro de camiños, canais e portos, e catedrático de enxeñería hidraúlica da UDC.

Moderador: Francisco Menéndez Iglesias, presidente de Augas de Galicia.
Participantes: José Norberto Uzal Tresandí, director xeral de Administración local.
Perfecto Rodríguez Muíños, vicepresidente da FEGAMP, alcalde de Pontecaldelas.
Juan Carlos Chantrero Comes, técnico en materia tributaria para a administración hidráulica de Galicia.

Belén Quinteiro Seoane, xefa do Servizo de Planificación e Programación Hidrolóxica de Augas de Galicia.
Juan Carlos Chantrero Comes, técnico-especialista en xestión do canon de saneamento.

Alfredo López-Vivié Palencia, avogado, consultor de Adantia S.L.

Juan Carlos Argüello Femández, subdirector xeral de Xestión do Dominio Público  Hidráulico de Augas de Galicia.

Agustín Hemández Femández de Rojas, conselleiro de Medio Ambiente, Territorio e
lnfraestruturas da Xunta de Galicia. Pablo Figueroa Dorrego, director da EGAP.

Mesa redonda: a problemática xurídica derivada da realidade orzamentaria e de control das subvencións de cooperación exterior.
Manuel Pillado Quintáns. Letrado da Xunta de Galicia, xefe do gabinete de Asesoramento e Apoio á Actualización Normativa da Asesoría Xurídica da Xunta de Galicia.
María Jesús Lorenzana Somoza. Letrada da Xunta de Galicia, Asesoría Xurídica Xeral da Xunta de Galicia.
María Isabel Novo Castro. Letrada da Xunta de Galicia, asesora xurídica da Consellería de Cultura e Turismo.

Mesa redonda: as peculiaridades normativas do réxime xurídico das subvencións de cooperación exterior.
Alfonso García Magariños. Letrado da Xunta de Galicia, asesor xurídico da Presidencia.
Antonio López Miño. Letrado da Xunta de Galicia, Consello Galego da Competencia.
Patricia Iglesias Rey. Letrada da Xunta de Galicia, asesora xurídica da Consellería de Economía e Industria.
María Fernández Paz. Letrada da Xunta de Galicia, asesora xurídica do Instituto Galego da Vivenda e Solo.

Mesa redonda: estudo comparativo da realidade normativa autonómica do rexíme xurídico das axudas de cooperación exterior.
María Angeles Berrocal. Avogada do Goberno de Baleares.
Ana Gilart Valls. Dirección Xeral de Inmigración e Cooperación para o Desenvolvemento do Goberno de Aragón.
Carmen Bouso Montero. Letrada da Xunta de Galicia, xefa do gabinete de Desenvolvemento Lexislativo da Asesoría Xurídica da Xunta de Galicia.

As subvencións e axudas de cooperación internacional suxeitas aos principios de publicidade e concorrencia.
Guadalupe Rubio Pinillos. Xefa de departamento de ONGD da Axencia Española de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento (AECID).

Posibles dificultades da traslación do RD. 794/2010, de 16 de xuño, ao ámbito autonómico e posibles solucións.
Mario Garcés Sanagustín. Dirección da Oficina Nacional de Auditoría, Intervención Xeral da Administración do Estado, Ministerio de Economía e Facenda.

Sesión inaugural. Jesús María Gamallo Aller. Director xeral de Relacións Exteriores e coa Unión
Europea. Beatriz Allegue Requeijo. Presidenta da Asociación Profesional de Letrados
da Xunta de Galicia. Pablo Figueroa Dorrego. Director da EGAP.

As Axendas Dixitais e as ALD. Estratexias para o desenvolvemento da Sociedade da Información no contexto da cidade e a súa relación cos seus cidadáns/dás.

Servizos GIS na Administración e servizos GIS para a cidadanía.

Funcións dos observatorios. Indicadores e métodos de información. OSIMGA: Observatorio da Sociedade da Información e a Modernización.

Situación actual da Sociedade da Información (SI) en Galicia. A SI e os/as cidadáns/dás. A SI e as empresas. A SI e a Administración. Evolución futura.

Condicionantes específicos para a posta en marcha e servizos de administración electrónica no ámbito da administración local. Experiencias en concellos de Galicia. O exemplo da Deputación de Ourense.

Condicionantes específicos para a posta en marcha e servizos de administración electrónica no ámbito da administración local. Experiencias en concellos de Galicia. O exemplo do Concello de Fene.

Condicionantes específicos para a posta en marcha e servizos de administración electrónica no ámbito da administración local. Experiencias en concellos de Galicia. O exemplo do Concello de Abegondo.

Condicionantes específicos para a posta en marcha e servizos de administración electrónica no ámbito da administración local. Experiencias en concellos de Galicia. O exemplo da Deputación de Ourense.

Condicionantes específicos para a posta en marcha e servizos de administración electrónica no ámbito da administración local. Experiencias en concellos de Galicia. O exemplo do Concello de Fene.

Condicionantes específicos para a posta en marcha e servizos de administración electrónica no ámbito da administración local. Experiencias en concellos de Galicia. O exemplo do Concello de Abegondo.

Condicionantes específicos para a posta en marcha e servizos de administración electrónica no ámbito da administración local. Experiencias en concellos de Galicia. O exemplo da Deputación de Ourense.

Condicionantes específicos para a posta en marcha e servizos de administración electrónica no ámbito da administración local. Experiencias en concellos de Galicia. O exemplo do Concello de Fene.

Condicionantes específicos para a posta en marcha e servizos de administración electrónica no ámbito da administración local. Experiencias en concellos de Galicia. O exemplo do Concello de Abegondo.

Factura e licitación electrónicas. Regulación normativa. Rexistro de contratistas. Perfil do contratante. A plataforma de contratos de Galicia.

Factura e licitación electrónicas. Regulación normativa. Rexistro de contratistas. Perfil do contratante. A plataforma de contratos de Galicia.

Portais temáticos de servizos públicos na Administración autónoma de Galicia.

Portais temáticos de servizos públicos na Administración autónoma de Galicia.

Portais temáticos de servizos públicos na Administración autónoma de Galicia.

Situación de plataformas de tramitación electrónica. O software libre na administración electrónica. A experiencia do concello de Vigo.

Situación de plataformas de tramitación electrónica. O software libre na administración electrónica. A experiencia do concello da Coruña.

O desenvolvemento da Administración electrónica nas prestacións de servizos: 060. Axencia Tributaria (AEAT). Seguridade Socical. Catastro. Dirección Xeral de Tráfico (DGT).

O desenvolvemento da Administración electrónica nas prestacións de servizos: 060. Axencia Tributaria (AEAT). Seguridade Socical. Catastro. Dirección Xeral de Tráfico (DGT).

Internet como canle de acceso á Administración Electrónica. A presentación telemática. Sede Electrónica. Servizos de Sede: Guía do/a cidadán/dá. Carpeta do/a Cidadán/dá. Publicacións electrónicas de Boletíns Oficiais.  Multicanalidade. Catálogos de portais.

Internet como canle de acceso á Administración Electrónica. A presentación telemática. Sede Electrónica. Servizos de Sede: Guía do/a cidadán/dá. Carpeta do/a Cidadán/dá. Publicacións electrónicas de Boletíns Oficiais.  Multicanalidade. Catálogos de portais.

Incidencias de Seguridade. Normas de participación na seguridade. Uso dos recursos informáticos. Creación e mantemento de contrasinais. Protección antivirus. Normas de seguridade física. Normas de intercambio de información. Almacenamento e traspaso de ficheiros. Normas de actuación en Seguridade na Xunta de Galicia: Decreto polo que se establecen ás normas de boas prácticas na utilización dos sistemas de información da Administración da Comunidade Autónoma de Galicia. A importancia da formación, a sensibilización e a concienciación dos/as usuarios/as.

Incidencias de Seguridade. Normas de participación na seguridade. Uso dos recursos informáticos. Creación e mantemento de contrasinais. Protección antivirus. Normas de seguridade física. Normas de intercambio de información. Almacenamento e traspaso de ficheiros. Normas de actuación en Seguridade na Xunta de Galicia: Decreto polo que se establecen ás normas de boas prácticas na utilización dos sistemas de información da Administración da Comunidade Autónoma de Galicia. A importancia da formación, a sensibilización e a concienciación dos/as usuarios/as.

Situación actual. Obxectivos. Liñas de actuación. Servizos do Centro Criptolóxico Nacional.

Esquema Nacional de Interoperabilidade. Inventario de Información Administrativa. Marco xeral de interoperabilidade entre as administracións públicas. A administración pública integral.

O desenvolvemento da Administración electrónica nas prestacións de servizos: 060. Axencia Tributaria (AEAT). Seguridade Socical. Catastro. Dirección Xeral de Tráfico (DGT).

Esquema Nacional de Interoperabilidade. Inventario de Información Administrativa. Marco xeral de interoperabilidade entre as administracións públicas. A administración pública integral.

Xestión electrónica de procedementos. O expediente electrónico. O rexistro electrónico. O arquivo electrónico de documentos. Notificacións telemáticas. Compulsa dixital. O portal do tramitador. Elementos a LAECSP e o seu reflexo nos elementos tecnolóxicos.

Xestión electrónica de procedementos. O expediente electrónico. O rexistro electrónico. O arquivo electrónico de documentos. Notificacións telemáticas. Compulsa dixital. O portal do tramitador. Elementos a LAECSP e o seu reflexo nos elementos tecnolóxicos.

Virus. Gusanos. Troianos. Suplantación da identidade.

Mecanismos de seguridade nos discos, salvagarda da información, continxencia e recuperación ante desastre. Retención e inalterabilidade da información.

Comunicacións cifradas, detección de intrusións, protección contra ataques da rede.

Reflexión sobre o sentido da dirección pública nas administracións ao longo dos últimos anos, explicando as calidades tanto dunha boa administración como dun bo directivo.

Analízase o paradigma da burocracia, que se crea para asegurar a eficiencia da administración tanto de maneira interna como externa. Explícase a súa evolución durante os últimos anos, que deu lugar a novos deseños organizativos na administración pública, e a súa relación co capitalismo. Tamén se fai referencia á xestión por áreas, que reclama diferentes esixencias dependendo da área da administración e formación específica. O xestor público debe converterse no arquitecto dun sistema de interaccións entre as diferentes administracións, actores sociais e actores empresariais; e realizalo todo de xeito transparente.

Exposición das pautas xerais para conseguir mellorar a administración pública coa colaboración dos directivos. Entre os principais problemas existentes nesta labor destaca a dificultade para separar a dimensión política da institucional. Tampouco se recomenda que o poder se concentre nunha soa persoa favorecendo o reparto na toma de decisións. Destácase a importancia da formación dos directivos, que deben recibir unha aprendizaxe con diferentes visións, para deste xeito mellorar a súa capacidade de análise.

Por outra banda, analízanse os elementos que deberían ter en conta os directivos para mellorar a administración, avogando por restarlle importancia á labor de xestión pública e promover unha visión máis estratéxica e institucional. Tamén se alerta sobre o risco de transformar aos cidadáns en clientes.

Marco legal, usos, extensión e arquitectura.

O DNI electrónico, marco legal, usos, extensión e arquitectura.

ComRELATORs. Autoridades de certificación. Funcións da entidade certificadores. A autoridade de rexistro. Políticas de certificación. Xeración dos certificados. Tipos de Certificado. Selos de tempo.

Conceptos de criptografía. Historia e obxectivos da criptografía. Algoritmos criptográficos (cifrado simétrico e asimétrico).

Principais ameazas. O Data Center. A Instalación eléctrica. Sistema de climatización. Sistema de cableado datos. Detección e extinción de incendios. Control de accesos e presenza. Sistema de vídeo vixilancia. Chan técnico.

O concepto de seguridade. Seguridade física. Seguridade na canle de comunicación. Seguridade da información. Seguridade da identidade. A seguridade como proceso.

O exercicio dos dereitos de acceso, rectificación, cancelación e oposición. Movemento internacional de datos.

Normativa e impulso da sociedade da información. Exercicio dos dereitos da cidadanía potencialmente afectados polas TICs. Os informes, ditames e peritacións.

Normativa e impulso da sociedade da información. Exercicio dos dereitos da cidadanía potencialmente afectados polas TICs. Os informes, ditames e peritacións.

Planificación e elaboración da estratexia TIC, aliñándoa no plan estratéxico da empresa. Uso de forma efectiva e terminoloxía de negocio.

Planificación e elaboración da estratexia TIC, aliñándoa no plan estratéxico da empresa. Uso de forma efectiva e terminoloxía de negocio.

Valor do consentimento. O deber de información ao interesado:
- Datos relativos á saúde
- Ficheiros de titularidade pública
- Ficheiros das forzas e corpos de seguridade
- Ficheiros de titularidade privada

Valor do consentimento. O deber de información ao interesado:
- Datos relativos á saúde
- Ficheiros de titularidade pública
- Ficheiros das forzas e corpos de seguridade
- Ficheiros de titularidade privada

Patentes Marcas e dominios de internet

Patentes Marcas e dominios de internet

Dereito de acceso a arquivos e rexistros.

Dereito de acceso a arquivos e rexistros.

Netbooks. Libros electrónicos. Web Semántica. Intelixencia ambiental. Software como servizo (SaaS). Cloud computing. Grid Computing. Integración de servizos táctiles.

Sistemas expertos. Sistemas de Xestión Documental. Sistemas de Información Xeográfica.

Historia do software libre. A comunidade do software libre. Ámbitos do uso do software libre. O modelo de desenvolvemento do software libre. Estratexias de negocio baseadas no software libre. Software libre vs software privativo. Mitos do software libre. GNU / Linux. Criterios de aplicación FLOSS na Administración Pública de Galicia.

Historia do software libre. A comunidade do software libre. Ámbitos do uso do software libre. O modelo de desenvolvemento do software libre. Estratexias de negocio baseadas no software libre. Software libre vs software privativo. Mitos do software libre. GNU / Linux. Criterios de aplicación FLOSS na Administración Pública de Galicia.

Introdución aos sistemas de información. Concepto de sistema de información. Elementos dun sistema de información. Estrutura dun sistema de información: niveis operativo, táctico e estratéxico. Perfís dos sistemas de información: sistemas de información para a xestión, sistemas de apoio ás decisións. Evolución dos sistemas de información.

Introdución aos sistemas de información. Concepto de sistema de información. Elementos dun sistema de información. Estrutura dun sistema de información: niveis operativo, táctico e estratéxico. Perfís dos sistemas de información: sistemas de información para a xestión, sistemas de apoio ás decisións. Evolución dos sistemas de información.

A Comisión Europea é a encargada do control da transposición da Directiva ao Dereito Comunitario en xeral, puidéndose atopar ca falta de transposición, cunha transposición indebida o cunha simple mala aplicación da normativa europea por parte dos estados membros. No referente ao noso pais, hase de adaptar a lexislación estatal a un cadro específico marcado pola Directiva, e establecer os mecanismos e procedementos esixidos pola mesma, para o que xa existen proxectos portos en marcha. Trátase dunha tarefa complexa para o que é necesario contar coa maior coordinación posible entre as diferentes administracións públicas, e ter en conta o impacto da recente xurisprudencia sobre o tema, tanto a nivel estatal coma comunitario en determinados sectores afectados pola Directiva.

Don Aurelio del Pino González, Director Xeral da Asociación Nacional de  Cadeas Españolas de Supermercados (ACES) sobre as pautas da Directiva con respecto ao sector do comercio, e o punto de vista dos empresarios do sector.

Don Marcos Casado Martín, Director de Asuntos Xurídicos da Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución introduce á súa asociación e referencia os obxectivos das Directivas con respecto ao sector do comercio

Don Luis Fernández Díaz, Secretario Xeral Técnico da Federación Galega de Comercio repasa a regulación estatal e autonómico do sector do comercio polo miúdo ao que representa, e expresa o punto de vista do mesmo ante a Directiva.

Dona Encarnación Alvarez García, Presidenta da Comisión de Comercio Interior da Cámara de Comercio de Vigo sinala que un dos temas que más conflictos está a crear dentro do sector é o da liberdade de implantación de actividades comerciais. Expresa a postura das Cámaras de Comercio con respecto ao tema.

Don Antonio Manuel López Miño, Asesor Xurídico da Xunta de Galicia, afonda nos aspectos xurídicos do proxecto de lei de modificación da lei de organización do comercio minorista, e da Directiva de Servizos, destacando a introducción por parte desta última dunha polémica discriminacion inversa

Debate entre relatores e asistentes

Don, Franciscco Javier Rubal Pastor, Xefe servizo en inspección para turismo da Secretaría Xeral de turismo da Consellería de Cultura e Turismo, moderador da mesa, presenta a cada un dos relatores e marca a estructura formal da mesma, sinalando tamén os puntos esenciais dos contidos a tratar

Don Jesús Pardo quiroga, Portavoz de la Asociación Profesional de Guías Turísticos de Galicia, repasa os cambios normativos que afectaron ao colectivo, facendo referencia á situación actual do sector

Don Francisco candela Castrillo, Director del Gabinete de Economía e Xestión Turística, fai un pequeno bosquexo do sector turístico, e marca os efectos positivos e negativos da Directiva sobre o mesmo.

Don Juan Silva Alvite, presidente de la Condefereción de Empresarios de Hostelería de Galicia (CEHOSLA), expón as inquedanzas do sector acerca da Directiva de Servizos.

Coloquio entre os relatores e os asistentes

Don Enrigue Rivero Ysern, Catedrático de Dereito Administrativo da Universidade de Salamanca, moderador da mesa redonda, introduce o tema a tratar, e explica as quendas de intervención

Don Francisco Rosado Corral, Secretario do Colexio de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Portos de Galicia, explica os puntos nos que os colexios profesionais poden verse afectados pola transposición da directiva ao noso ordenamento xurídico.

Don Miguel Uceda Rozas, Asesor Xurídico do Consello Superior de Enxeñeiros de Minas, expón dende un punto de vista  práctico o enfoque que a transposición da Directiva de Servizos suporá nas organizacións colexiais

Don Roberto Pereira Costa, decano-presidente do Colexio de Economistas da Coruña, relfexiona sobre as oportunidades e ameazas ás que se terán que afrontar os colexios profesionais con respecto á transposición da Directiva de Servizos, destacando as previsibles reformas tanto no eido xurídico, coma no tecnolóxico, administrativo e internacional.

Don José Antonio Rivas Paz, en substitución de don Víctor Tello Calvo, decano do Colexio Oficial de Enxeñeiros agrónomos de Galicia, destaca os obxectivos da Directiva de Servizos en relación cos colexios profesionais, afonda no tema do visado colexial.

Establécese un coloquio ca intervención dos relatores e as preguntas dos asistentes.

Inauguración de don Pablo Figueroa Dorreo, director da Escola Galega de Administracións Públicas (EGAP) dando a benvida a relatores e asistentes, e pondo en alza a actualidade e importancia do tema a tratar

Don  Pablo Dorrego Figueroa, Director Xeral da Escola Galega de Admistración pública (EGAP), anuncia o terceiro foro, agradece a presencia e intervención dos relatores, e insiste na necesidade de remover obstáculos na transposición da Directiva de Servizos como método de proceso de integración europea.

A principal aportación da Directiva de Servizos é o impulso político tanto a nivel normativo coma organizativo, institucional e incluso xudicial. Dende o punto de visa xurídico, o contido da Directiva introduce unha innovación moi modesta, xa que  a grande maioría dos puntos que trata estaban resoltos na mesma liña ca xurisprudencia do Tribunal Europeo de Xustiza. No caso español, existen un par de aspectos nos que a directiva serve de pretexto ao goberno para tomar a iniciativa: Os colexios profesionais, e a  reordenación dos sectores de actividade. Como novidade normativa sinálase a Lei Ómnibus que seguindo os criterios da Directiva suprime trece autorizacións, e refírese expresamente a doce, do que se extrae que a transposición desta norma europea ao noso ordenamento xurídico contribuirá ao incremento da competencia, pero non será a solución total a eles.

A modificación por mor da transposición da Directiva de servizos ao noso regulamento xurídico da normativa relativa ó visado de proxectos por parte dos colexios profesionais xerou moita oposición. Ha de modificarse a lei 27/1994, de 13 de febreiro, sobre Colexios profesionais no seu artigo 13, eliminando así a obrigatoriedade dos prestadores de servizos de visar os seus proxectos, marcando coma excepción os supostos en que o soliciten os particulares, ou cando o goberno o estableza por Real Decreto, caso no que os prezos han de axustarse ao costo do servizo e que os colexios están obrigados a publicar, e convertendo ao colexio en responsable subsidiario dos datos que visa, sempre e cando poda establecerse unha relación de causalidade. Para estes casos, establece que contido mínimo dos visados debe abranguer as especificacións técnicas da obra ou instalación, todos os aspectos suxeitos a control, e informar das posibles responsabilidades que poida ter o colexio. A Directiva sinala tamén os aspectos que non debe de recoller, coma son os honorarios dos técnicos e as cuestións de contratación libre entre o particular que solicita o visado e o colexio.

No ano 2000 ponse en marcha a Estratexia de Lisboa baixo a firme proposta do Consello Europeo de facer da economía política e comunitaria europea a máis competitiva do mundo. Neste contexto nace en 2006 a Directiva de Servizos, precedida por unha análise da situación do mercado interior europeo que puxo de manifesto a existencia de multitude de trabas administrativas que dificultaban a competitividade no sector servizos. O principal obxecto da directiva foi a eliminación deses obstáculos para favorecer un mercado máis competitivo, e en última instancia, o crecemento económico. Sumado a este contexto político económico, no plano xurídico existe unha importante doutrina do Tribunal Europeo de Xustiza, que fai susceptible que a Directiva no eido da regulación da liberdade de establecemento e de prestación de servizos, non faga máis que codificar os criterios xurisprudenciais sen introducir innovación algunha.

En canto ás solucións que arbitra o documento para axilizar o mercado, unha das propostas é o portelo único, que non afectará en grande medida ao noso procedemento, senón ao modelo de xestión administrativa tornándoo cara a un máis moderno, eficaz e adaptado á tecnoloxía actual, e que en moitos aspectos xa existían a través da lexislación estatal, inda que haberán de ser mínimamente modificadas segundo os criterios da Directiva de Servizos. Estas modificacións levaranse a cabo a través da Lei Ómnibus.

A Directiva de Servizos é unha norma que vai a afectar de forma moi profunda á cultura administrativa o noso país. Plantexa un desafío ao conxunto da administración pública, especialmente ao eido local no senso das tarefas de verificación, comprobación, inspección e supervisión das actividades de interés xeral. A transposición da normativa europea ao noso ordenamento xurídico constitúe unha oportunidade para racionalizar e por o mercado interior ao servizo dos cidadáns, promovendo a libre competencia para que éstes poidan elexir os mellores servizos aos mellores prezos

Portugal afronta o proxecto do portelo único dende un punto de vista multicanle, establecendo a importancia de poder continuar un trámite nun lugar en unha forma independente da do punto de partida. Contan cun punto de información no que se está a traballar para que nun futuro próximo poida dar cobertura á realización de trámites.  Dende o 2006 a administración portuguesa ofrece ao prestador de servizos o “portal de empresa”, dende o cal o usuario pode consultar todo tipo de información acerca da creación de empresas. Neste mesmo servizo integrarán o portelo único e o sistema de validación por firma electrónica, que permitirá cumprir os requisitos impostos pola directiva de servizos, Dende aquí poderán realizarse todolos trámites necesarios, sexan competencia da administración central ou municipal, para o que contan co “Programa Simplex Autárquico” mediante o cal, e de forma voluntaria, os municipios poidan adherirse ao proxecto de portelo único e faciliten a información necesaria para levalo a cabo. Aqueles que non o fagan serán finalmente obrigados.

Portugal afronta o proxecto do portelo único dende un punto de vista multicanle, establecendo a importancia de poder continuar un trámite nun lugar en unha forma independente da do punto de partida. Contan cun punto de información no que se está a traballar para que nun futuro próximo poida dar cobertura á realización de trámites.  Dende o 2006 a administración portuguesa ofrece ao prestador de servizos o “portal de empresa”, dende o cal o usuario pode consultar todo tipo de información acerca da creación de empresas. Neste mesmo servizo integrarán o portelo único e o sistema de validación por firma electrónica, que permitirá cumprir os requisitos impostos pola directiva de servizos, Dende aquí poderán realizarse todolos trámites necesarios, sexan competencia da administración central ou municipal, para o que contan co “Programa Simplex Autárquico” mediante o cal, e de forma voluntaria, os municipios poidan adherirse ao proxecto de portelo único e faciliten a información necesaria para levalo a cabo. Aqueles que non o fagan serán finalmente obrigados.

Portugal afronta o proxecto do portelo único dende un punto de vista multicanle, establecendo a importancia de poder continuar un trámite nun lugar en unha forma independente da do punto de partida. Contan cun punto de información no que se está a traballar para que nun futuro próximo poida dar cobertura á realización de trámites.  Dende o 2006 a administración portuguesa ofrece ao prestador de servizos o “portal de empresa”, dende o cal o usuario pode consultar todo tipo de información acerca da creación de empresas. Neste mesmo servizo integrarán o portelo único e o sistema de validación por firma electrónica, que permitirá cumprir os requisitos impostos pola directiva de servizos, Dende aquí poderán realizarse todolos trámites necesarios, sexan competencia da administración central ou municipal, para o que contan co “Programa Simplex Autárquico” mediante o cal, e de forma voluntaria, os municipios poidan adherirse ao proxecto de portelo único e faciliten a información necesaria para levalo a cabo. Aqueles que non o fagan serán finalmente obrigados.

Portugal afronta o proxecto do portelo único dende un punto de vista multicanle, establecendo a importancia de poder continuar un trámite nun lugar en unha forma independente da do punto de partida. Contan cun punto de información no que se está a traballar para que nun futuro próximo poida dar cobertura á realización de trámites.  Dende o 2006 a administración portuguesa ofrece ao prestador de servizos o “portal de empresa”, dende o cal o usuario pode consultar todo tipo de información acerca da creación de empresas. Neste mesmo servizo integrarán o portelo único e o sistema de validación por firma electrónica, que permitirá cumprir os requisitos impostos pola directiva de servizos, Dende aquí poderán realizarse todolos trámites necesarios, sexan competencia da administración central ou municipal, para o que contan co “Programa Simplex Autárquico” mediante o cal, e de forma voluntaria, os municipios poidan adherirse ao proxecto de portelo único e faciliten a información necesaria para levalo a cabo. Aqueles que non o fagan serán finalmente obrigados.

O portelo único é unha das tres liñas que se está a desenvolver para a transposición da Directiva de Servizos ao ordenamento xurídico español. España non limitará o número de portelos, senón que habilitará unha que cumpra cos requisitos da directiva, onde o prestador de servizos poida atopar toda a información necesaria para exercer a súa actividade, ben sexa establecéndose no noso estado ou non. Constituirá un único punto de acceso para realizar todos os trámites e os procedementos, inda que a competencia non variará, simplemente remitirase a cada un dos diferentes órganos competentes. Para levar a cabo este proxecto, partiuse da análise da situación actual, e clasificáronse as diferentes actividades seguindo os códigos CNAE. O deseño español constará de tres partes, a que permiritá o acceso ao prestador, a de acceso do destinatario do servizo, e un área para as autoridades nacionais competentes, mediante a cal poderán establecer relacións e seguir as tramitacións transversais de asuntos.

Inauguración de don Pablo Figueroa Dorreo, director da Escola Galega de Administracións Públicas (EGAP) dando a benvida a relatores e asistentes, e pondo en alza a actualidade e importancia do tema a tratar.

Pablo Figueroa Dorrego, director da Escola Galega de Adminsitración Pública (EGAP)

Jesús María Gamallo Aller, Director Xeral de relacións exteriores da Xunta de Galicia

Pablo Figueroa Dorrego, director da Escola Galega de Administración Pública (EGAP).
Mar Pereira Álvarez, secretaria xeral de Modernización e Innovación Tecnolóxica.
Rafael Álvaro Millán, director do curso

Sobre ventanilla única: lo que entendemos hoy por ella poco tiene que ver con lo que la directiva nos impone, y aunque no nos lo impusiese, habría que ir hacia ella

Gracias a todos los ponentes que nos han ayudado a entender la directiva de servicios, no como una obligación, que es lo que es, sino como un instrumento que va a proporcionar un mayor grado de libertad y de progreso en una sociedad abierta, plural, democrática y libre como es y quiere ser la europea, tal y como se define en lso tratados constitutivos

Invita a todos los ponentes y asistentes a los siguientes foros y hace una sucinta presentación de ellos

A directiva de servizos, non supón unha grande innovación dende o punto de vista estrictamente xurídico, posto que a maioría das vantaxes que se lles recoñecen aos empresarios nacen do anterior tratado, e inclusive en aquelas áreas que marca como excluídas, posto que xa existe lexislación comunitaria propia. A reactivación do sector servizos marcada pola tansposición da directiva comunitaria ao cadro regulamentario español, afectará a outros sectores colaterais que servirán coma vectores que axudarán a popularizar a directiva e a esixir o seu cumprimento. No caso galego, o sector servizos conta con menos peso e especialización que no resto do estado, inda que nos últimos anos veuse incrementado, inda que segue a caracterizarse polo baixo valor engadido da súa especialización, e o escaso uso intensivo do capital.

A gran importancia do sector servicios nos países desenrolados e a influencia destes noutros sectores económicos constitúen dúas das razóns pola que se aprobou a directiva de servizos. En España, a pesar da grande importancia do sector, o seu cadro regulamentario caracterízase por ser insuficiente, restrictivo e pouco transparente. A transposición da directiva ven a reavivalo, con cambios que xa se están a facer como a lei paraugas, actualmente en tramitación parlamentaria, no tocante ao libre acceso ás actividades e os seus servizos, co obxecto de cear in contorno regulamentario máis favorable e transparente para a actividade económica, e a Lei Ómnibus, anteproxecto de lei para a adaptación das leis existentes á lei paraugas. Haberá tamén que levar a cabo a reforma da lei 7/1996, e 15 de xaneiro, de Ordenación do comercio polo miúdo.

A pertenza á Unión Europea esixe aos estados membros compartir unha concepción similar de funcionamento nas súas economías, apoiándose o papel das súas políticas económica sen dous principios esenciais: a competencia e o libre comercio e a estabilidade. A directiva de servizos introduce unha nova concepción de enorme alcance sobre a intervención das actividades de comercio. A súa transposición contribuirá á existencia de competencia efectiva nos mercados, eliminando moitas das barreiras e trabas administrativas existentes no exercicio de actividades empresariais. Dados os condicionantes e limitacións do noso estado para levalo a cabo, pois leva consigo a modificación de arredor de 100 leis, 400 decretos e máis de 6000 normas, a simple transposición non bastará para eliminar os obstáculos que impiden un desenrolo competencial do sector servizos.

A implementación da directiva de servizos en Portugal trae consigo unha reforma regulamentaria sen precedentes, e propicia a apertura dun mercado interno de cara ao mercado único europeo, o cal xera vantaxes tanto para os sectores económicos coma para os consumidores, pero tamén de cara á propia administración pública que se ve na obriga de ter que reducir a súa burocracia e facilitar os trámites destinados á consecución de servizos por parte dos cidadáns, feito que tería que ter sido antes ou despois inda que non viñese imposto pola normativa comunitaria, posto que constitúe unha necesidade básica no mundo actual. Así o estado portugués implementou o banco único electrónico e o Programa Simplex dentro do que podemos atopar a xanela única, e ten en perspectiva de cara ao 2020 o sector da saúde

A implementación da directiva de servizos en Portugal trae consigo unha reforma regulamentaria sen precedentes, e propicia a apertura dun mercado interno de cara ao mercado único europeo, o cal xera vantaxes tanto para os sectores económicos coma para os consumidores, pero tamén de cara á propia administración pública que se ve na obriga de ter que reducir a súa burocracia e facilitar os trámites destinados á consecución de servizos por parte dos cidadáns, feito que tería que ter sido antes ou despois inda que non viñese imposto pola normativa comunitaria, posto que constitúe unha necesidade básica no mundo actual. Así o estado portugués implementou o banco único electrónico e o Programa Simplex dentro do que podemos atopar a xanela única, e ten en perspectiva de cara ao 2020 o sector da saúde

A implementación da directiva de servizos en Portugal trae consigo unha reforma regulamentaria sen precedentes, e propicia a apertura dun mercado interno de cara ao mercado único europeo, o cal xera vantaxes tanto para os sectores económicos coma para os consumidores, pero tamén de cara á propia administración pública que se ve na obriga de ter que reducir a súa burocracia e facilitar os trámites destinados á consecución de servizos por parte dos cidadáns, feito que tería que ter sido antes ou despois inda que non viñese imposto pola normativa comunitaria, posto que constitúe unha necesidade básica no mundo actual. Así o estado portugués implementou o banco único electrónico e o Programa Simplex dentro do que podemos atopar a xanela única, e ten en perspectiva de cara ao 2020 o sector da saúde

A implementación da directiva de servizos en Portugal trae consigo unha reforma regulamentaria sen precedentes, e propicia a apertura dun mercado interno de cara ao mercado único europeo, o cal xera vantaxes tanto para os sectores económicos coma para os consumidores, pero tamén de cara á propia administración pública que se ve na obriga de ter que reducir a súa burocracia e facilitar os trámites destinados á consecución de servizos por parte dos cidadáns, feito que tería que ter sido antes ou despois inda que non viñese imposto pola normativa comunitaria, posto que constitúe unha necesidade básica no mundo actual. Así o estado portugués implementou o banco único electrónico e o Programa Simplex dentro do que podemos atopar a xanela única, e ten en perspectiva de cara ao 2020 o sector da saúde

A implementación da directiva de servizos en Portugal trae consigo unha reforma regulamentaria sen precedentes, e propicia a apertura dun mercado interno de cara ao mercado único europeo, o cal xera vantaxes tanto para os sectores económicos coma para os consumidores, pero tamén de cara á propia administración pública que se ve na obriga de ter que reducir a súa burocracia e facilitar os trámites destinados á consecución de servizos por parte dos cidadáns, feito que tería que ter sido antes ou despois inda que non viñese imposto pola normativa comunitaria, posto que constitúe unha necesidade básica no mundo actual. Así o estado portugués implementou o banco único electrónico e o Programa Simplex dentro do que podemos atopar a xanela única, e ten en perspectiva de cara ao 2020 o sector da saúde

A implementación da directiva de servizos en Portugal trae consigo unha reforma regulamentaria sen precedentes, e propicia a apertura dun mercado interno de cara ao mercado único europeo, o cal xera vantaxes tanto para os sectores económicos coma para os consumidores, pero tamén de cara á propia administración pública que se ve na obriga de ter que reducir a súa burocracia e facilitar os trámites destinados á consecución de servizos por parte dos cidadáns, feito que tería que ter sido antes ou despois inda que non viñese imposto pola normativa comunitaria, posto que constitúe unha necesidade básica no mundo actual. Así o estado portugués implementou o banco único electrónico e o Programa Simplex dentro do que podemos atopar a xanela única, e ten en perspectiva de cara ao 2020 o sector da saúde

A directiva de servizos constitúe un cadro normativo que inflúe sobre o ordenamento xurídico dos países membros. No caso de España no que concirne ao sector enerxético, a principal e máis importante modificación lexislativa ven dada pola supresión da necesidade de autorización previa para comerciar ou subministrar gases e/ou combustibles por canalización, electricidade ou productos petrolíferos tanto por xunto coma polo miúdo, senón que abonda ca comunicación á autoridade competente Esta modificación vai acompañada dun colonario inmediato do anterior e que deixa tamén de ser necesario, así coma tampouco é precisa a suscripción no rexistro de distribuidores e comercializadores que existía no Ministerio de Industria e Comercio e en determinadas comunidades autónomas.

Como afecta a Directiva de servizos nas licenzas de apertura de establecementos comerciais.

O mercado interno constitúe o principal obxectivo instrumental da construcción comunitaria, xa que supón preto dun 70% do mercado total. Os marcos estructurais do mesmo son a competencia e a liberalización dos servizos,, regulados ambos pola Directiva de servizos e pola reforma do dereito da competencia que se está a levar a cabo. O aspecto máis paradigmático deste último é o debate en torno á prohibición do abuso da posición dominante, na que se tentan conciliar diferentes conceptos económicos, tendo sempre en conta o benestar dos consumidores, introducindo os intereses sociais e constituíndo claros paralelismos entre os dous textos legais.

O mercado interno constitúe o principal obxectivo instrumental da construcción comunitaria, xa que supón preto dun 70% do mercado total. Os marcos estructurais do mesmo son a competencia e a liberalización dos servizos,, regulados ambos pola Directiva de servizos e pola reforma do dereito da competencia que se está a levar a cabo. O aspecto máis paradigmático deste último é o debate en torno á prohibición do abuso da posición dominante, na que se tentan conciliar diferentes conceptos económicos, tendo sempre en conta o benestar dos consumidores, introducindo os intereses sociais e constituíndo claros paralelismos entre os dous textos legais.

O mercado interno constitúe o principal obxectivo instrumental da construcción comunitaria, xa que supón preto dun 70% do mercado total. Os marcos estructurais do mesmo son a competencia e a liberalización dos servizos,, regulados ambos pola Directiva de servizos e pola reforma do dereito da competencia que se está a levar a cabo. O aspecto máis paradigmático deste último é o debate en torno á prohibición do abuso da posición dominante, na que se tentan conciliar diferentes conceptos económicos, tendo sempre en conta o benestar dos consumidores, introducindo os intereses sociais e constituíndo claros paralelismos entre os dous textos legais.

O mercado interno constitúe o principal obxectivo instrumental da construcción comunitaria, xa que supón preto dun 70% do mercado total. Os marcos estructurais do mesmo son a competencia e a liberalización dos servizos,, regulados ambos pola Directiva de servizos e pola reforma do dereito da competencia que se está a levar a cabo. O aspecto máis paradigmático deste último é o debate en torno á prohibición do abuso da posición dominante, na que se tentan conciliar diferentes conceptos económicos, tendo sempre en conta o benestar dos consumidores, introducindo os intereses sociais e constituíndo claros paralelismos entre os dous textos legais.

O mercado interno constitúe o principal obxectivo instrumental da construcción comunitaria, xa que supón preto dun 70% do mercado total. Os marcos estructurais do mesmo son a competencia e a liberalización dos servizos,, regulados ambos pola Directiva de servizos e pola reforma do dereito da competencia que se está a levar a cabo. O aspecto máis paradigmático deste último é o debate en torno á prohibición do abuso da posición dominante, na que se tentan conciliar diferentes conceptos económicos, tendo sempre en conta o benestar dos consumidores, introducindo os intereses sociais e constituíndo claros paralelismos entre os dous textos legais.

O mercado interno constitúe o principal obxectivo instrumental da construcción comunitaria, xa que supón preto dun 70% do mercado total. Os marcos estructurais do mesmo son a competencia e a liberalización dos servizos,, regulados ambos pola Directiva de servizos e pola reforma do dereito da competencia que se está a levar a cabo. O aspecto máis paradigmático deste último é o debate en torno á prohibición do abuso da posición dominante, na que se tentan conciliar diferentes conceptos económicos, tendo sempre en conta o benestar dos consumidores, introducindo os intereses sociais e constituíndo claros paralelismos entre os dous textos legais.

O mercado interno constitúe o principal obxectivo instrumental da construcción comunitaria, xa que supón preto dun 70% do mercado total. Os marcos estructurais do mesmo son a competencia e a liberalización dos servizos,, regulados ambos pola Directiva de servizos e pola reforma do dereito da competencia que se está a levar a cabo. O aspecto máis paradigmático deste último é o debate en torno á prohibición do abuso da posición dominante, na que se tentan conciliar diferentes conceptos económicos, tendo sempre en conta o benestar dos consumidores, introducindo os intereses sociais e constituíndo claros paralelismos entre os dous textos legais.

O mercado interno constitúe o principal obxectivo instrumental da construcción comunitaria, xa que supón preto dun 70% do mercado total. Os marcos estructurais do mesmo son a competencia e a liberalización dos servizos,, regulados ambos pola Directiva de servizos e pola reforma do dereito da competencia que se está a levar a cabo. O aspecto máis paradigmático deste último é o debate en torno á prohibición do abuso da posición dominante, na que se tentan conciliar diferentes conceptos económicos, tendo sempre en conta o benestar dos consumidores, introducindo os intereses sociais e constituíndo claros paralelismos entre os dous textos legais.

O mercado interno constitúe o principal obxectivo instrumental da construcción comunitaria, xa que supón preto dun 70% do mercado total. Os marcos estructurais do mesmo son a competencia e a liberalización dos servizos,, regulados ambos pola Directiva de servizos e pola reforma do dereito da competencia que se está a levar a cabo. O aspecto máis paradigmático deste último é o debate en torno á prohibición do abuso da posición dominante, na que se tentan conciliar diferentes conceptos económicos, tendo sempre en conta o benestar dos consumidores, introducindo os intereses sociais e constituíndo claros paralelismos entre os dous textos legais.

A DIRECTIVA 2006/123/CE prevé dúas liberdades fundamentais que atinxen á libre circulación de mercancías e á de traballadores e capital dende a perspectiva da forma de prestación do servizo: A posibilidade da empresa ou profesional de prestar o seu servizo dende un establecemento fixo e por unha duración determinada noutro estado da unión europea, integrándose na vida económica do país, , ou pola contra, que leve a cabo unha prestación transfronteriza sen establecerse no país no que presta os servizos, para o que establece os requisitos mínimos e as normas aplicables para ambos casos, así como a obriga de todos os estados á simplificación e telematización dos procesos para a o acceso á prestación de servizos, e á avaliación recíproca e cooperación administrativa entre estados membros.Esta directiva aplicarase a todos os servizos, salvo a aqueles que expresamente menciona, ben porque xa contan con lexislación comunitaria específica ou porque se considera necesario por decisión política.

Presentación dos motivos que levaron á creación da Lei 2/2010, que ten como principal finalidade abordar os problemas prácticos da antiga lexislación vixente (lei 9/2002). As disfuncións entre estas dúas normativas levaron a un distanciamento entre o que está permitido e o que se aplica na realidade, polo que as reformas propostas pretenden reconducir as situacións que estaban fóra la legalidade urbanística.

Analízanse detalladamente os apartados da lei que afectan directamente ao réxime de reposición da legalidade urbanística: artigos 210, que regula as obras rematadas sen licenza, e 214, sobre protección da legalidade sobre solo rústico. Tamén se comentan tres disposicións transitorias fundamentais: a undécima, sobre exposicións e instalacións relacionadas coa actividade agropecuaria e de serradoiros, a duodécima, sobre explotacións mineiras, e a décimo terceira, sobre asentamentos xurdidos á marxe do planeamento.

Presentación dos motivos que levaron á creación da Lei 2/2010, que ten como principal finalidade abordar os problemas prácticos da antiga lexislación vixente (lei 9/2002). As disfuncións entre estas dúas normativas levaron a un distanciamento entre o que está permitido e o que se aplica na realidade, polo que as reformas propostas pretenden reconducir as situacións que estaban fóra la legalidade urbanística.

Analízanse detalladamente os apartados da lei que afectan directamente ao réxime de reposición da legalidade urbanística: artigos 210, que regula as obras rematadas sen licenza, e 214, sobre protección da legalidade sobre solo rústico. Tamén se comentan tres disposicións transitorias fundamentais: a undécima, sobre exposicións e instalacións relacionadas coa actividade agropecuaria e de serradoiros, a duodécima, sobre explotacións mineiras, e a décimo terceira, sobre asentamentos xurdidos á marxe do planeamento.

Presentación dos motivos que levaron á creación da Lei 2/2010, que ten como principal finalidade abordar os problemas prácticos da antiga lexislación vixente (lei 9/2002). As disfuncións entre estas dúas normativas levaron a un distanciamento entre o que está permitido e o que se aplica na realidade, polo que as reformas propostas pretenden reconducir as situacións que estaban fóra la legalidade urbanística.

Analízanse detalladamente os apartados da lei que afectan directamente ao réxime de reposición da legalidade urbanística: artigos 210, que regula as obras rematadas sen licenza, e 214, sobre protección da legalidade sobre solo rústico. Tamén se comentan tres disposicións transitorias fundamentais: a undécima, sobre exposicións e instalacións relacionadas coa actividade agropecuaria e de serradoiros, a duodécima, sobre explotacións mineiras, e a décimo terceira, sobre asentamentos xurdidos á marxe do planeamento.

Explicación das singularidades que presenta a regulación do solo rústico e do solo dos núcleos rurais na lei 2/2010. Comeza por referir as modificacións sufridas pola LOUGA desde a súa creación, sobre todo aquelas relacionadas coa tramitación, coa clasificación do solo e coa reposición da calidade. Coas medidas adoptadas na nova lei preténdese frear a sangría de poboación no rural e crear asentamentos que permitan facer atractivo o vivir no campo. Esta normativa aposta pola conservación dos núcleos rurais pero tendo en conta unha certa renovación, o que leva implícito permitir aqueles usos complementarios que garden relación directa cos tradicionalmente ligados ao rural e que dean resposta ás necesidades da poboación residente nas mesmas.

Resáltase a importancia do solo rústico, facendo referencia ás evolucións legais, tanto na normativa estatal como autonómica.

Explicación das singularidades que presenta a regulación do solo rústico e do solo dos núcleos rurais na lei 2/2010. Comeza por referir as modificacións sufridas pola LOUGA desde a súa creación, sobre todo aquelas relacionadas coa tramitación, coa clasificación do solo e coa reposición da calidade. Coas medidas adoptadas na nova lei preténdese frear a sangría de poboación no rural e crear asentamentos que permitan facer atractivo o vivir no campo. Esta normativa aposta pola conservación dos núcleos rurais pero tendo en conta unha certa renovación, o que leva implícito permitir aqueles usos complementarios que garden relación directa cos tradicionalmente ligados ao rural e que dean resposta ás necesidades da poboación residente nas mesmas.

Resáltase a importancia do solo rústico, facendo referencia ás evolucións legais, tanto na normativa estatal como autonómica.

Explicación das singularidades que presenta a regulación do solo rústico e do solo dos núcleos rurais na lei 2/2010. Comeza por referir as modificacións sufridas pola LOUGA desde a súa creación, sobre todo aquelas relacionadas coa tramitación, coa clasificación do solo e coa reposición da calidade. Coas medidas adoptadas na nova lei preténdese frear a sangría de poboación no rural e crear asentamentos que permitan facer atractivo o vivir no campo. Esta normativa aposta pola conservación dos núcleos rurais pero tendo en conta unha certa renovación, o que leva implícito permitir aqueles usos complementarios que garden relación directa cos tradicionalmente ligados ao rural e que dean resposta ás necesidades da poboación residente nas mesmas.

Resáltase a importancia do solo rústico, facendo referencia ás evolucións legais, tanto na normativa estatal como autonómica.

Análise da lei 2/2010 tendo en conta os seguintes aspectos: a reforma da tramitación do planeamento, o incremento das competencias municipais, a integración e a simplificación de procedementos, a integración da avaliación ambiental estratéxica no contido do planeamento, a modificación do réxime urbanístico do solo rural e o reforzo da seguridade xurídica e do tráfico inmobiliario. Esta lei establece unha nova figura que é o plan especial do núcleo rural, de competencia municipal. Créase un planeamento exclusivo e específico para eses núcleos, que antes non existía, establecendo así un instrumento específico para estes casos sen necesidade de acudir a ningún elemento externo.

Tamén se fai referencia ás innovacións en materia de planeamento e tramitacións contidas nos artigos 84-86, ao proceso de inserción das memorias ambientais e á creación do anteproxecto de plan xeral que incorpora os criterios que van servir para elaboración e avaliación do plan xeral.

Finalmente faise referencia aos plans especiais de mellora, rehabilitación e protección dos núcleos rurais, aos plans de sectorización e aos plans especiais non previstos no planeamento xeral.

Análise da lei 2/2010 tendo en conta os seguintes aspectos: a reforma da tramitación do planeamento, o incremento das competencias municipais, a integración e a simplificación de procedementos, a integración da avaliación ambiental estratéxica no contido do planeamento, a modificación do réxime urbanístico do solo rural e o reforzo da seguridade xurídica e do tráfico inmobiliario. Esta lei establece unha nova figura que é o plan especial do núcleo rural, de competencia municipal. Créase un planeamento exclusivo e específico para eses núcleos, que antes non existía, establecendo así un instrumento específico para estes casos sen necesidade de acudir a ningún elemento externo.

Tamén se fai referencia ás innovacións en materia de planeamento e tramitacións contidas nos artigos 84-86, ao proceso de inserción das memorias ambientais e á creación do anteproxecto de plan xeral que incorpora os criterios que van servir para elaboración e avaliación do plan xeral.

Finalmente faise referencia aos plans especiais de mellora, rehabilitación e protección dos núcleos rurais, aos plans de sectorización e aos plans especiais non previstos no planeamento xeral.

Análise da lei 2/2010 tendo en conta os seguintes aspectos: a reforma da tramitación do planeamento, o incremento das competencias municipais, a integración e a simplificación de procedementos, a integración da avaliación ambiental estratéxica no contido do planeamento, a modificación do réxime urbanístico do solo rural e o reforzo da seguridade xurídica e do tráfico inmobiliario. Esta lei establece unha nova figura que é o plan especial do núcleo rural, de competencia municipal. Créase un planeamento exclusivo e específico para eses núcleos, que antes non existía, establecendo así un instrumento específico para estes casos sen necesidade de acudir a ningún elemento externo.

Tamén se fai referencia ás innovacións en materia de planeamento e tramitacións contidas nos artigos 84-86, ao proceso de inserción das memorias ambientais e á creación do anteproxecto de plan xeral que incorpora os criterios que van servir para elaboración e avaliación do plan xeral.

Finalmente faise referencia aos plans especiais de mellora, rehabilitación e protección dos núcleos rurais, aos plans de sectorización e aos plans especiais non previstos no planeamento xeral.

Principios e bases das reformas que leva a cabo a lei anterior. Esta norma ten como finalidade abordar o procedemento de aprobación dos plans, as súas dificultades e os seus desexos. Analízase a interrelación entre o valor económico xerado polas actividades relacionadas coa construción e a lei.

Relátase o proceso de creación da nova lei e os debates dos que foi obxecto facendo especial fincapé na situación dos enclaves industriais xurdidos á marxe do planeamento e nas construcións realizadas en solo rústico. Tamén se analiza a relación entre a nova lei e os plans xerais, e o compoñente ambiental das accións urbanísticas.

Principios e bases das reformas que leva a cabo a lei anterior. Esta norma ten como finalidade abordar o procedemento de aprobación dos plans, as súas dificultades e os seus desexos. Analízase a interrelación entre o valor económico xerado polas actividades relacionadas coa construción e a lei.

Relátase o proceso de creación da nova lei e os debates dos que foi obxecto facendo especial fincapé na situación dos enclaves industriais xurdidos á marxe do planeamento e nas construcións realizadas en solo rústico. Tamén se analiza a relación entre a nova lei e os plans xerais, e o compoñente ambiental das accións urbanísticas.

Principios e bases das reformas que leva a cabo a lei anterior. Esta norma ten como finalidade abordar o procedemento de aprobación dos plans, as súas dificultades e os seus desexos. Analízase a interrelación entre o valor económico xerado polas actividades relacionadas coa construción e a lei.

Relátase o proceso de creación da nova lei e os debates dos que foi obxecto facendo especial fincapé na situación dos enclaves industriais xurdidos á marxe do planeamento e nas construcións realizadas en solo rústico. Tamén se analiza a relación entre a nova lei e os plans xerais, e o compoñente ambiental das accións urbanísticas.

Revisión das diferentes normativas relacionadas co urbanismo desde unha perspectiva histórica, sobre todo no que respecta ao ámbito rural, e das principais novidades da Lei 2/2010. Resumo das diferentes normativas urbanísticas que se aplicaron desde os anos 70 e como foi evolucionando a visión dos espazos rurais e urbanos.

Explícase detalladamente a elaboración da última reforma da LOUGA, para a que se empregou como documento base un informe da FEGAMP e se tiveron en conta tanto as propostas feitas por outras organizacións como polos grupos parlamentarios e os colectivos de profesionais. Estas modificacións permitiron que os procesos ambiental e urbanístico converxan nun único expediente, que se reduciran os prazos de exposición pública e que moitas das competencias que antes pertencían á comunidade autónoma pasaran aos concellos.

Finalmente faise referencia á crise existente no rural, debida tanto ao despoboamento destas áreas coma ao declive das actividades primarias. A lexislación debe permitir a rexeneración do rural, favorecer o establecemento de novas vivendas e a creación de actividades relacionadas cos recursos.

Revisión das diferentes normativas relacionadas co urbanismo desde unha perspectiva histórica, sobre todo no que respecta ao ámbito rural, e das principais novidades da Lei 2/2010. Resumo das diferentes normativas urbanísticas que se aplicaron desde os anos 70 e como foi evolucionando a visión dos espazos rurais e urbanos.

Explícase detalladamente a elaboración da última reforma da LOUGA, para a que se empregou como documento base un informe da FEGAMP e se tiveron en conta tanto as propostas feitas por outras organizacións como polos grupos parlamentarios e os colectivos de profesionais. Estas modificacións permitiron que os procesos ambiental e urbanístico converxan nun único expediente, que se reduciran os prazos de exposición pública e que moitas das competencias que antes pertencían á comunidade autónoma pasaran aos concellos.

Finalmente faise referencia á crise existente no rural, debida tanto ao despoboamento destas áreas coma ao declive das actividades primarias. A lexislación debe permitir a rexeneración do rural, favorecer o establecemento de novas vivendas e a creación de actividades relacionadas cos recursos.

Revisión das diferentes normativas relacionadas co urbanismo desde unha perspectiva histórica, sobre todo no que respecta ao ámbito rural, e das principais novidades da Lei 2/2010. Resumo das diferentes normativas urbanísticas que se aplicaron desde os anos 70 e como foi evolucionando a visión dos espazos rurais e urbanos.

Explícase detalladamente a elaboración da última reforma da LOUGA, para a que se empregou como documento base un informe da FEGAMP e se tiveron en conta tanto as propostas feitas por outras organizacións como polos grupos parlamentarios e os colectivos de profesionais. Estas modificacións permitiron que os procesos ambiental e urbanístico converxan nun único expediente, que se reduciran os prazos de exposición pública e que moitas das competencias que antes pertencían á comunidade autónoma pasaran aos concellos.

Finalmente faise referencia á crise existente no rural, debida tanto ao despoboamento destas áreas coma ao declive das actividades primarias. A lexislación debe permitir a rexeneración do rural, favorecer o establecemento de novas vivendas e a creación de actividades relacionadas cos recursos.

A experiencia xurídica romana e o dereito público moderno. Evolución dos conceptos de Estado e de Dereito Público.

Alfonso Rueda Valenzuela. Conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e
Xustiza.
Pablo Figueroa Dorrego. Director da EGAP.

Moderador: José Norberto Uzal Tresandi. Director xeral de Administración Local.

Luis Caramés Viéitez. Catedrático de Economía Aplicada da Universidade de Santiago
de Compostela.

Mario Aroso de Almeida. Catedrático de Dereito Administrativo na Universidade de
Porto.

Iñigo del Guayo Castiella. Catedrático de Dereito Administrativo na Universidade de
Almería. Ex-director do INAP.

Román Rodríguez González. Profesor titular da Universidade de Santiago de Compostela.

Pablo Trillo Figueroa. Ex-director xeral de Administración Local do Goberno de España.

Christhian Pielow. Catedrático de Dereito Administrativo da Universidade de Bochum.
Director do Instituto de Dereito Enerxético da Universidade de Bochum.

A Administración Local en España: Especial referencia ao caso galego.

Pablo Figueroa Dorrego. Director da EGAP.
José Norberto Uzal Tresandi. Director xeral de Administración Local.

Mostra das similitudes entre a carreira administrativa actual e a carreira administrativa na antiga Roma. En ámbolos dous casos preséntase a posibilidade de ascender nun posto a través dunha estrutura xerárquica e conseguir un grao de responsabilidade maior.

Explícanse o papel desenvolvido polos maxistrados romanos facendo fincapé nas características de gratuidade, temporalidade e colexialidade. Ademais, clasifícanse as diferentes maxistraturas existentes e analízanse os poderes que posuía cada unha.

Análise da profesión da avogacía e da súa relación coa administración pública e coa defensa dos dereitos dos cidadáns. A Administración pública, tal e como está configurada na actualidade, é o resultado dun longo proceso de desenvolvemento que comeza na época clásica e que reflicte a transformación da sociedade. A función pública ten como misión crear un espazo de convivencia da cidadanía, convertendo o funcionario nun servidor da institución. Dentro deste marco, a avogacía presta un servizo público, ao interactuar coa administración orientándoa aos valores da convivencia civil e logrando unha sociedade pacífica.

Análise do marco teórico do status civis tendo en conta as formas de relación do suxeito coa comunidade, a cidadanía como autodeterminación persoal, a dialéctica da soberanía das leis e dos homes, a cidadanía moderna e a cidadanía cosmopolita, a evolución liberal e as xeracións de Dereitos humanos e a cidadanía constitucional e europea.

Análise da organización territorial de Galicia durante a época romana, durante a cal existiu unha concepción moi clara dos límites e do espazo.

Faise un repaso das principais cidades e lugares clave que pertencían a Galicia, coméntase o modo de conquista polos romanos e as diferenzas existentes coa conquista do resto de España. Durante a época clásica a creación de provincias respondía a unha necesidade de conectar todo o Imperio Romano. Diocleciano, consciente desta peculiaridade, creou varias dioceses que á súa vez se subdividían en provincias.

Breve análise das implicacións realizadas polos irmáns Graco na época clásica. Nun primeiro momento alúdese ao momento histórico que se vivía en Roma e aos conflitos sociais presentes na época, entre os que destacaban a reforma agraria e as diferencias entre os patricios e os plebeos polo status de cidadán. Os irmáns Graco intentaron cambiar unha situación na que a terra do estado, ou terra pública, estaba xestionada polos cabaleiros pero era traballada polos escravos.

Propuxeron unha redistribución das terra, tendo en conta os problemas que isto implicou. Repásanse os motivos do fracaso da reforma a pesar de que os irmáns Graco souberon ver, de maneira acertada, a necesidade dunha reforma agraria. Inclúense continuas referencias a Arxentina, non só no que ten que ver coa redistribución das terras, senón tamén no referido ás empresas.

Disertación sobre os fundamentos nos que se basea a democracia moderna.

A terra é un elemento básico e relevante para entender o dereito romano, que provocou un gran número de confrontacións durante as diferentes reformas agrarias. O problema da distribución do territorio aparece cando os pobos deixan de ser nómades e xorde a propiedade privada.

Tamén se fai referencia ás posibles orixes de Roma e ao modo en que se inicia a distribución das terras, dando lugar á creación dunha organización política. Finalmente alúdese ao concepto de mancipi e as súas relacións co Estado.

Resumo dos principios do sistema tributario romano que comeza cunha ampla introducción na que se relacionan as palabras de Cicerón coa actualidade. Prosigue relatando a clasicidade do léxico fiscal e tributario romano atendendo á linguaxe propia deste ámbito. Continúa cunha exposición dos instrumentos de política financeira e dos fundamentos da imposición fiscal.

Finaliza cunha enumeración dos principios informadores do sistema tributario: proporcionalidade e capacidade económica; igualdade e xeneralidade; benignidade, humanidade e equidade; legalidade; indispoñibilidade; obxectividade e seguridade xurídica; razoabilidade e utilidade común; e preclusividade.

A experiencia xurídica romana e o dereito público moderno. Evolución dos conceptos de Estado e de Dereito Público.

Presentación do proceso de creación da nova marca turística de Galicia na que está a traballar a secretaría xeral de Turismo no marco do novo plan de Turismo 2010-2013. Este proceso comeza co diagnóstico da marca Galicia e continúa cun estudo de mercado que serve para atopar os modos de vender Galicia como un destino diferenciado e con moitos recursos, descubrindo así os elementos únicos do destino. O seguinte paso é o establecemento dos tres piares do novo turismo: multidestino, singularidade de recursos endóxenos e exclusivos de Galicia e o novo perfil de turista. Finalmente explícanse as medidas tomadas desde a Secretaría Xeral para potenciar o turismo.

Visión xeral da figura do axente da propiedade industrial, das súas funcións e do seu ámbito de actuación. Explícanse as súas funcións e faise un repaso da presenza dos axentes da propiedade industrial en España (número, lugar de traballo, formación...), realizando unha comparación con outros países europeos e explicando os requisitos para acceder á profesión.

Explicación de maneira pormenorizada das características dos nomes de dominio e da súa relación cos nomes de marca. Faise referencia á regulación xurídica dos nomes de dominio .eu e .es, definindo as normativas de aplicación para efectuar os rexistros en cada caso. Tamén se repasan os principais conflitos que se poden presentar entre os nomes de dominio e as marcas: casos de marcas con igual nome en diferentes sectores ou países e rexistro de nomes de dominio sen poder alegar un dereito de marca sobre ese nome. Para protexerse de posibles actuacións fraudulentas os titulares contan con dúas vías: a xudicial e a administrativa, realizada pola ICANN.

Segundo o artigo número 1 da lei de marcas do ano 2001 tanto as marcas como os nomes comerciais son signos distintivos das empresas, aínda que existen diferencias entre estas dúas denominacións. Relátanse as medidas que propón a lei para defender os nomes comerciais que, ao igual que as marcas, se protexen mediante o rexistro. Tamén se fai referencia ás peculiaridades das denominacións sociais e aos problemas que formulan con respecto dos nomes comerciais.

A marca de garantía Galicia Calidade é unha sociedade anónima que nace en 1991, converténdose na primeira marca de garantía concedida en España. Créase a partir dunha campaña institucional da Xunta de Galicia coa finalidade de ofrecer un selo de calidade. Cando unha entidade quere usar a marca de Galicia Calidade pídeselle que cumpra un prego de condicións que garantan tanto a súa calidade como a súa procedencia. O relator explica os pasos a seguir para poder unirse á marca de garantía e a documentación básica que se precisa para facer a petición. Finalmente faise referencia ás actividades de promoción que leva a cabo a sociedade e dos estudos de opinión e de mercado realizados.

Descrición do procedemento xudicial que se leva a cabo nos delitos relacionados coas marcas. Coméntase a directiva 48/2004, que parte da existencia dun nivel desigual da propiedade intelectual e desiguais mecanismos de protección nos estados membros, poñendo o caso de España como exemplo. Tamén se analiza o artigo 56 da lei de axuizamento civil que permite a obtención de datos sobre a orixe e as redes de obtención das mercadorías. A parte final do relatorio analiza as medidas cautelares e anticipatorias, é dicir, aquelas que permiten poñer fin á actividade delituosa desde un principio.

Breve resumo da historia do nacemento de ANDEMA, unha asociación empresarial de titulares de marcas que se crea co obxectivo de conseguir unha nova cultura de marcas e así protexer os dereitos de propiedade. Explícanse os dereitos de propiedade industrial e as súas funcións á hora de regular o mercado. Tamén fai fincapé na creación de empresas e no valor dos emprendedores en época de crise para crear riqueza, dando ideas de como elaborar un proxecto empresarial. Ofrece unha definición do concepto de patente, as súas características e os elementos a ter en conta á hora de escoller unha marca.

Repaso ao sistema de protección de marcas e á súa relación co artigo 40 da lei de marcas, facendo referencia ao dereito do titular dunha marca a exercitar as accións civís e penais que lle correspondan no caso de que se produza unha infracción. Relaciónase a lei de marcas do ano 88 coa vixente, do ano 2001, e alúdese ás posibles accións civís e penais que se poden exercitar no caso de existir unha infracción. Tamén se comentan as accións civís que o titular rexistral está lexitimado a efectuar. Ademais, trátase de maneira extensa un tema tan controvertido como son as marcas de cobertura.

Os titulares están obrigados a empregar as marcas que rexistran e este uso ten que comezar nos cinco anos posteriores ao rexistro, dando lugar a unha sanción se se incumpre esta condición. Este requisito ten como finalidade eliminar do rexistro aquelas marcas que non están sendo usadas, o cal é importante para evitar a saturación existente nalgúns sectores e facilitar novos rexistros. O uso da marca demóstrase mediante a venta de produtos ou a prestación de servizos. Tamén é posible xustificar a falta de uso para evitar a eliminación da marca do rexistro. Neste caso téñense en conta as circunstancias que xurdan independentemente da vontade do titular.

Explicación de maneira completa e extensa do procedemento de presentación de solicitudes de rexistro ante o SEGAPI. Faise alusión ás facultades executivas que poden asumir as comunidades autónomas en materia industrial, ao papel da oficina española de Patentes e Marcas e ás funcións do SEGAPI. Repásase o procedemento de presentación de solicitudes de marca: onde debe depositarse, quen pode facelo, como cubrir o formulario, requisitos, o proceso de revisión para evitar problemas de confusión, etc. Especifícase de maneira pormenorizada como cubrir o formulario de solicitude explicando todas as posibilidades.

Modificacións e novidades dos programas e fondos da EU previstos para os anos 2007-2013.

Os estados deben centrarse máis na innovación, en usar os fondos da UE para xerar ideas novas e non só realizar programas.

Xerar grupos de excelencia.

– as políticas de cohesión dos fondos (estruturais e de cohesión), a investigación e a innovación os os tres instrumentos financeiros claves que ten a UE.

Políticas de cohesión e fondos estruturais

– reducir as diferencias entre as rexións dentro dos mesmos países – evitar o atraso das rexións menos favorecidas

-conseguir a converxencia, a competitividade e a cooperación territorial.

-explicación da nova arquitectura da política de cohesión.

Tipos de cooperación: fronteiriza, transnacional e interrexional  teñen ocmo obxectivo lograr maior visibilidade

O sétimo programa marco (FP7) – establecer unha área común de investigación en Europa con obxectivos comúns e fondos comúns.

O programa de competitividade e innovación (PCI)

Apoio financeiro --A ANÁLISE detallada de todos os fondos financeiros existentes na UE para o desenvolvemento de proxectos.

Mostra de como aplicar de maneira útil a nube nas administracións públicas, usando como exemplo a experiencia do Congreso dos Deputados.

Resúmense as vantaxes que supón o cloud computing, entre as que destaca o pago por uso, unha maior racionalidade no emprego dos recursos, a creación dun estándar que permita a homoxeneización dos diferentes departamentos e unha evolución máis fácil que permite cambios máis rápidos e sinxelos. Entre os inconvenientes destacan os problemas co largo de banda, a protección dos datos e a sensación de pouca seguridade.

Tamén se expoñen as esixencias para empregar o cloud computing na administración, xa que hai que definir unha nova infraestrutura e dimensionala de maneira adecuada para evitar a falla ou o exceso de capacidade, e contar con técnicos capacitados e con coñecementos sobre a nube.

Mostra de como aplicar de maneira útil a nube nas administracións públicas, usando como exemplo a experiencia do Congreso dos Deputados.

Resúmense as vantaxes que supón o cloud computing, entre as que destaca o pago por uso, unha maior racionalidade no emprego dos recursos, a creación dun estándar que permita a homoxeneización dos diferentes departamentos e unha evolución máis fácil que permite cambios máis rápidos e sinxelos. Entre os inconvenientes destacan os problemas co largo de banda, a protección dos datos e a sensación de pouca seguridade.

Tamén se expoñen as esixencias para empregar o cloud computing na administración, xa que hai que definir unha nova infraestrutura e dimensionala de maneira adecuada para evitar a falla ou o exceso de capacidade, e contar con técnicos capacitados e con coñecementos sobre a nube.

Resumo das medidas legais tomadas con referencia á nube de internet tendo en conta concepto de neutralidade, é dicir, que os contidos e datos poidan fluír sen trabas, que se poidan trasladar os datos dunha nube a outra sen dificultade. Deste xeito, a lexislación ten que permitir realizar este trámite dunha maneira segura para as compañías.

Danse a coñecer tres visións con respecto á neutralidade que van desde o ciberanarquismo ata a regulación da rede por parte dos gobernos. Tamén se ofrece unha crítica á sección de contidos por país e avoga por unha neutralidade tecnolóxica que impoña certos límites á liberdade de expresión (defensa dos menores, da propiedade intelectual...) e que favoreza a libre competencia.

Finalmente expóñense os principais problemas legais que existen na nube, entre os que destacou a desigual protección de datos persoais nos diferentes países do mundo, a existencia de servidores en diferentes lugares e a regulación dos dereitos de autor.

César de la Torre fai un pequeno resumo do cloud computing e da xestión da mesma por parte da empresa da que forma parte. Refírese ás distintas preocupacións e riscos que ten o usuario con respecto á nube, destacando os problemas de seguridade e privacidade. Resalta a capacidade do cloud computing para adaptarse ao tráfico xerado polos usuarios, permitindo un modelo de pago por consumo. Finalmente repasa os principais modelos de Cloud Computing ofrecidos polas principais empresas presentes na industria.

Raúl Duque define o cloud computing e presenta como principal vantaxe o feito de que o usuario non require de coñecementos previos, experiencia ou control da infraestrutura tecnolóxica. Continúa explicando os diferentes servizos que ofrece a nube e destacando algunhas vantaxes (axilidade, baixo custe) e inconvenientes (seguridade, niveis de calidade e integración de aplicacións). Finaliza a súa intervención referíndose ao uso do cloud dentro das empresas e á diferenza entre a nube pública e privada.

Esaú Alonso centrouse na estratexia da súa compañía con respecto ao Cloud Computing. Tamén destacou o crecemento da inversión das empresas nesta nova tecnoloxía.

Interveñen:

- César de la Torre Llorente, architect advisor, Microsoft División de Desarrolladores y Plataforma.

- Raúl Duque, director de pre-vendas de Oracle.

- Esaú Alonso Elizo, director de Sector Público de Salesforce.

- Jorge Villarino Marzo, letrado das Cortes Xerais, candidato a Doutor na Cátedra de Dereito e Goberno de Internet, Universidade Internacional de La Rioja.

Introdución ao concepto de “Cloud computing”, definindo o que é a nube, os seus obxectivos e os seus fundamentos. Ofrece un resumo histórico da evolución do concepto e relata os seus inconvenientes e as súas vantaxes, destacando entre estas últimas a oportunidade que supón para as administracións públicas. Ofrecése unha visión das arquitecturas das tecnoloxías da información explicando os seus obxectivos e relacionándoa coa evolución dos equipos informáticos e dos modos de conexión entre usuarios.

Tamén se explica o termo Grid e dáse conta das súas funcionalidades, destacando o problema da integración dos sistemas de información coas diferentes plataformas e tecnoloxías. Ademais, faise referencia ás capacidades e características da web semántica e dos servizos que ofrece. Por último clasifícase a nube en privada, híbrida e pública; explicando brevemente as características de cada unha.

O réxime xurídico das sociedades mercantís públicas autonómicas e as fundacións do sector público autonómico.

O réxime xurídico das entidades públicas empresariais e os consorcios.

Análise polo miúdo da LOFAXGA e as súas repercusións nos organismos autónomos e axencias públicas autonómicas.

Os entes instrumentais do sector publico autonómico. Introdución xeral. As encomendas de xestión.

A titularidade da potestade regulamentaria e o principio de reserva de lei.

Procedemento de elaboración das disposicións administrativas de carácter xeral.

A estrutura da Administración xeral da Comunidade Autónoma de Galicia.

- Alfonso Rueda Valenzuela. Conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
- Teresa Conde-Pumpido Tourón. Presidenta do Consello Consultivo de Galicia.
- María Cayetana Lado Castro-Rial. Directora da Asesoría Xurídica Xeral da Xunta de Galicia.
- Pablo Figueroa Dorrego. Director da EGAP.
 

Análise do réxime xurídico dos órganos colexiados: requisitos de creación, presidencia, membros, secretaría, convocatorias e sesións, actas, uso de medios electrónicos e órganos colexiados consultivos.

Disposicións xerais da lei e réxime xurídico do exercicio das competencias da Administración xeral da Comunidade Autónoma de Galicia.

Explicación a través de exemplos de sentenzas do risco de confusión entre diferentes marcas. Faise unha relación dos criterios que se aplican para decidir se dúas denominacións son similares ou confundibles (forma do envase, canles de venta, etc.).

Presentación das características da marca xeográfica, facendo especial fincapé nos seus posibles problemas legais, e especialmente no caso das marcas enganosas, un dos principais conflitos. Remárcanse as propiedades das marcas xeográficas, que non só serven para describir o produto senón que lle engaden unha serie de características. Tamén se alude de maneira extensa aos conflitos xerados en torno ás denominacións de orixe protexidas para evitar que outros produtos se aproveiten da reputación allea.

Presentación das características da marca xeográfica, facendo especial fincapé nos seus posibles problemas legais, e especialmente no caso das marcas enganosas, un dos principais conflitos. Remárcanse as propiedades das marcas xeográficas, que non só serven para describir o produto senón que lle engaden unha serie de características. Tamén se alude de maneira extensa aos conflitos xerados en torno ás denominacións de orixe protexidas para evitar que outros produtos se aproveiten da reputación allea.

Repaso da lexislación referente ás marcas tridimensionais, que son aquelas nas que o consumidor pode diferenciar os produtos a través da forma dos envases. Mediante numerosos exemplos explícanse os tipos de marcas tridimensionais, que se poden dividir segundo a forma do propio produto, a forma do envase, a forma do envoltorio, a forma do edificio e as marcas complexas. Finalmente ofrécese unha comparativa da lexislación francesa de 1857 coas leis actuais, mostrando a relación das actuacións francesas do século XIX co presente.

Repaso da lexislación referente ás marcas tridimensionais, que son aquelas nas que o consumidor pode diferenciar os produtos a través da forma dos envases. Mediante numerosos exemplos explícanse os tipos de marcas tridimensionais, que se poden dividir segundo a forma do propio produto, a forma do envase, a forma do envoltorio, a forma do edificio e as marcas complexas. Finalmente ofrécese unha comparativa da lexislación francesa de 1857 coas leis actuais, mostrando a relación das actuacións francesas do século XIX co presente.

A marca internacional é unha marca común que se distingue pola súa normativa, xa que ademais de aplicárselle as normas comúns e as leis específicas nacionais réxese por normas de carácter supranacional.Nace coa finalidade de protexer as marcas e que todos os países poidan compartir un marco normativo común mínimo. Tamén se fai un repaso á historia da creación da normativa internacional e da súa adhesión por parte dos diferentes países, e aos requisitos e procedementos para rexistrar unha marca, incluíndo o proceso de denegación da mesma.

Resumo da historia e das características da marca comunitaria, explicando como se creou esta lexislación e o papel de España no proceso. A marca comunitaria nace como unha necesidade de harmonizar a lexislación dos membros da Unión Europea e baséase nos principios de unidade, autonomía e interacción internacional. Tamén se fai referencia ás características xerais da normativa comunitaria e preséntanse os principais inconvenientes e vantaxes da marca comunitaria.

Resumo da historia e das características da marca comunitaria, explicando como se creou esta lexislación e o papel de España no proceso. A marca comunitaria nace como unha necesidade de harmonizar a lexislación dos membros da Unión Europea e baséase nos principios de unidade, autonomía e interacción internacional. Tamén se fai referencia ás características xerais da normativa comunitaria e preséntanse os principais inconvenientes e vantaxes da marca comunitaria.

A marca é un dereito exclusivo que permite ás empresas impedir que outros usen unha simboloxía igual ou similar. Móstrase a dimensión comunicativa das marcas, reflexionando sobre o seu papel na sociedade. Defínese o concepto de marca e reflexiónase sobre a necesidade dunha protección por parte da lei. Tamén se fai referencia á denominación semántica dos medicamentos xenéricos abrindo un debate sobre se se pode considerar que teñen asociados uns determinados valores por pertencer a diferentes laboratorios. Por último, alúdese ao concepto de marca branca, que fai cuestionar o valor que ten o concepto de marca.

O desenvolvemento do Estatuto do Empregado Público, experiencias e leccións.

Mellorar a organización, mellorando as persoas

O profesor Nieto ofrece unha perspectiva crítica respecto da ética na AAPP, concepto que está en boga na época actual , e argumenta a súa postura a partir dunha serie de proposicións sinxelas.

Unha idea clave exposta polo relator é que as normas non poden en ningún caso entrar no foro interno dos funcionarios. O único que pode esixir unha norma, sinala, é que o empregado público actúe dun xeito determinado, pero en modo algún pode entrar na esfera dos valores deste persoal. Alude, así pois, á absoluta liberdade valorativa do empregado público e ao carácter rigurosamente subxectivo e persoal dos valores.

Abórdase o concepto de “acoso psicolóxico” e como, a medida que avanzaron as investigacións, se lle foron engadindo matices. Existen poucos estudos sobre esta materia centrados no ámbito da Universidade e as conclusión ás que chegan en canto aos niveis de acoso resultan ademais dispares, debido á utilización de diferentes escalas.

Faise referencia ao Sistema Universitario Galega e aos mecanismos existentes para loitar contra o acoso psicolóxico.

O relator adoita unha perspectiva controvertida con respecto á modificación do artigo 173 do Código Penal, ao cuestionar a bondade da técnica lexislativa prevista, isto é, o posible desacerto de introducir no Código Penal un precepto para incriminar determinadas condutas, cando, segundo apunta, teñen tutela específica no ámbito civil, laboral e administrativo.

Ao fío desta análise, é abordada a consideración da “reiteración” e a “gravidade” do acoso, por canto é posible que se xere certa inseguridade no momento de determinar valorativamente os actos de acoso.

Tomás Fernández-Couto Juanas, director xeral de Montes.
José Norberto Uzal Tresandí, director xeral de Administración Local.
Pablo Figueroa Dorrego, director da EGAP.

Tomás Fernández-Couto Juanas, director xeral de Montes.
José Norberto Uzal Tresandí, director xeral de Administración Local.
Álvaro García Ortiz, fiscal de Medio Ambiente de Galicia.
Perfecto Rodríguez Muíños, vicepresidente primeiro da FEGAMP. Alcalde de Pontecaldelas.
Juan Raposo Arceo, profesor da Universidade da Coruña.

Relatorio sobre aqueles aspectos técnicos que afectan á prevención e á extinción dos incendios forestais.

Análise do réxime sancionatorio na normativa autonómica sobre incendios forestais e a súa regulación no Código Penal.

Análise das competencias e das obrigas da Administración Local na prevención e extinción de incendios forestais con especial referencia aos núcleos rurais.

Inauguración.

O relator apunta que o acoso psicolóxico debe ser concibido no marco dun concepto moito máis amplo: os riscos psicosociais e, no seu estudo, deben ser tomados en consideración unha multiplicidade de elementos vinculados ao posto de traballo, á organización dos RRHH e ás políticas de persoal que se establezan.

O profesor insiste nunha serie de aspectos de suma importancia en materia preventiva: a vertente disciplinaria, coa necesidade de establecer sancións eficaces, a importancia do sistema de formación e información dos traballadores, ou a necesidade de recoller o acoso psicolóxico nos protocolos de vixilancia da saúde.

Visión xeral da problemática do acoso psicolóxico tomando en consideración que non existe unha lexislación específica e que a maioría das Administracións Públicas non teñen desenvoltos protocolos de actuación.

Sinálase á Administración Pública como o ámbito onde máis prevalencia do mobbing se atopa e, entre as causas, apúntase á burocratización e exhaustiva regulamentación e o estilo de liderado (caracterizado por non tomar decisións).

Dado que o acoso psicolóxico se converte para as vítimas nun risco laboral psicosocial, tanto as empresas como as Administracións Públicas deben considerar como unha obriga propia atallar as condutas deste tipo.

Por todo o anterior, existe a necesidade de apostar  pola prevención e de que as Administracións Públicas incorporen protocolos de actuación específicos.

Ponse de manifesto, como primeira idea, que, se ben xa pasaron varios anos dende a publicación do EBEP, non foi ditada ningunha lei integral de desenvolvemento do mesmo. Afonda nas características técnicas do EBEP e o proceso de desenvolvemento en Galicia.

Explícanse algúns dos puntos máis destacables da nova lexislación autonómica en desenvolvemento do EBEP (en elaboración e ofrécese unha visión integral acerca do desenvolvemento do Estatuto Básico na CCAA de Galicia.

O profesor Ferret i Jacas expón unha visión realista acerca das dificultades inherentes ao desenvolvemento do EBEP e ofrece unha valoración xeral acerca do Estatuto Básico do Empregado Público, con referencia ás dificultades existentes polo momento en que “naceu” o EBEP, ao intento que esta norma realiza de regulación conxunta do persoal funcionario e laboral, ou á ampla marxe de desenvolvemento que o Estatuto deixa ás CCAA.

A avaliación do desempeño configúrase como a gran novidade do EBEP e, ao fío disto, plantéxase a dificultade que representa poñela en práctica no caso do persoal directivo.

Pablo Figueroa Dorrego, director da EGAP.
Tomás Fernández-Couto Juanas, director xeral de Montes.

Enumeración dos temas tratados nas xornadas e conclusións ás que se chegaron. Agradecementos aos relatores e asistentes, e desculpas de man de Alberto Nuñez Feijoo, Presidente da Xunta de Galicia, pola imposibilidade de asistir á clausura das xornadas, tal e como indicaba no programa.

Agradecementos e conclusións de don Roberto Blanco Valdés, coordinador das xornadas.

O senado considerouse como unha peza clave no proceso do estado autonómico porque deste dependía a integración dos nacionalismos, pero analizando a súas funcións e composición en contraposición cas do Congreso, as diferenzas non reflicten máis ca unha tenue vinculación territorial,menor da que se lle presupoñía nun principio, e ás que as forzas políticas foron incapaces de darlles protagonismo ao longo do tempo.

Deben de introducirse melloras dende o punto de vista técnico, e aceptar a nova realizada xurídica e política, renunciando á que a cámara de representación territorial signifique algo máis ca un conxunto formado por segundas cámaras autonómicas, e que a capacidade de chegar a acordos entre as comunidades autónomas non depende da configuración territorial, senón da clase política.

Euskadi goza da máxima autonomía tanto competencial como institucional que permite a Constitución Española, ademáis de recoñecerlle a dimensión foral, o que permitiu durante moitos anos que a autonomía vasca funcionase como tal pese ás súas dificultades políticas externas como o pluralismo político esaxerado que propiciaba os gobernos de coalición, e a relación dalgunhas forzas políticas con ETA, inda que sempre sen reunciar ás súas ansias de autonomía, agravada por tantos anos de goberno nacionalista, tralo que mesmos e produce unha renuncia á simboloxía do estado e se fai alusión á política represiva de este.

Actualmente atopámonos nun serio intento de levar a cabo unha xestión política normal na que se quere por fin á situación de excepción actuando con instrumentos democráticos ante a violencia e negándolle a representación en espacios públicos aos partidos relacionados con esta. O grande reto do goberno do estado é manexar este tema tentando non quitarlle de raiz a primeira liña de protagonismo político que sempre tivo euskadi, e tapar o oco ideolóxico do nacionalismo con características identitarias propias.

No Estado conviven dúas circunstancias que fan dificilmente estabilizable o mantemento dun sistema territorial aberto como o que marca a Constitución Española, que xera crises canto máis nos achegamos ao ámbito competencial, agravado ao máximo polo sistema electoral que fai que partidos pequenos sexan chave dos grandes cando estes non conseguen maiorías absolutas, feito reflectido na segunda ondada de reformas estatutarias.

Atopámonos inmersos nunha terceira na que o Tribunal Constitucional ten a última palabra acerca do estatuto catalán, feito que deberá de afronta en liberdade sen ter en conta os cambios políticos que poida ocasionar a súa decisión, posto que o que se está a xulgar é a futura cohesión do estado dado que a sentenza servirá de base a outras comunidades autónomas para a reforma dos seus propios estatutos.

O rumbo tomando na reforma total do estatuto catalán, aprobado polo congreso e que depende da sentencia do Tribunal Constitucional, provocando o desprestixio do mesmo, non é o adecuado para a resolución dos problemas do estado das autonomías, posto que non se emprende por necesidades reais nin demanda social, senón por razóns ideolóxicas nacionalistas, partidistas e electoralistas, que tentan crear elementos asimétricos en relación co territorio, o que disgrega á poboación do Estado.

As reformas estatutarias non poden partir do pacto entre un partido maioritario e as partes interesadas porque estes teñen intereses contrapostos, senón que han de tomarse consenso entre todas as partes, tal e como se fixo ó longo da historia das reformas estatutarias.

O momento no que nos atopamos é froito da terceira ondada de reformas estatutarias, cas iniciativas vasca se catalanas das reformas dos seus estatutos, nas que o dereito á autonomía convértese nun equivalente ao dereito á liberdade, e na que por primeira vez na historia constitucional os dous grandes partidos non parten do consenso, senón dunha iniciativa nacionalista que reivindica ante todo a identidade do territorio ao que representa, inclúen declaracións de dereitos e introducen algunhas normas que impoñen ao Estado obrigas en canto á financiación da comunidade e ó investimento que ha de realizar na mesma. Este sistema sumamente restrictivo, sumado ó incremento dos sentimentos nacionalistas e particularistas en todo o Estado, fan de este unha institución débil escasamente eficaz e cunha democracia sumamente opaca que despista ao cidadán.

O futuro do mesmo atópase ou ben nunha política inmobilista ou que inclúa normas de regulamento dos procedementos de reforma dos estatutos nas Constitución Española, ou substituír a actual división territorial por unha federalista.

Intervención de don Pablo Dorrego Figueroa, Director Xeral da Escola Galega de Admistración pública (EGAP), introducindo o contido das xornadas

Intervención de don Alfonso Rueda Valenzuela, Conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, inaugurando as xornadas e facendo referencia á actualidade do contido das mesmas.

Intervención de don Roberto Blanco Valdés, catedrático de Dereito Constitucional da Universidade de Santiago de Compostela (USC), presentando a don Francisco Rubio LLorente, catedrático de Dereito Constitucional e Presidente do Consello de Estado.

Relatorio sobre a Autopsia clínica versus autopsia médico-legal no século XXI.

Valores e virtudes da integración europea; o que podemos aprender de Aristóteles, Aquino e Maimónides.

Joseph H. H. Weiler.

Mesa redonda, Efectos e consecuencias xurídicas da inscrición no rexistro.

Regulación dos pactos no caso das parellas de feito e a súa incidencia no eido notarial.

Descrición das políticas fiscais que se aplican ás parellas de feito, facendo fincapé no réxime sucesorio.

A intervención de María Cacharro López trata sobre o avance que supón Rexistro de Parellas de Feito de Galicia no tratamento das unións non matrimoniais en Galicia. Este rexistro non obvia a importancia dos Rexistros municipais que o precederon e cos que debe coordinarse, as fórmulas de colaboración interadministrativa poden ser diversas, e varían dunha Comunidade Autónoma a outra. A principal virtualidade dos Rexistros de Parellas de Feito é facilitar a proba das unións non matrimoniais definidas na norma que os crea e regula. A inscrición non supón recoñecemento de dereitos, senón que unha norma equipara ditas unións ao matrimonio a determinados efectos. A norma pode ser estatal, autonómica ou local, e afecta tanto a cuestións de Dereito público como privado. A creación de Rexistros municipais é en moitos casos anterior á equiparación expresa que foron introducindo algunhas leis autonómicas, non existe Lei estatal de unións de feito, pero si o ordenamento xurídico estatal lles recoñece, de xeito fragmentario e disperso, determinados efectos. As normas autonómicas e municipais que equiparan dalgún xeito ás parellas de feito aos matrimonios restrínxense ao eido das súas competencias respectivas. O Decreto 248/2007, do 20 de decembro, polo que se crea e regula o Rexistro de Parellas de Feito de Galicia, regula no artigo 27 a coordinación cos Rexistros municipais. Os Rexistros municipais non coordinados co autonómico non permitirán ás parellas inscritas so neles acceder ás vantaxes que a Lei de dereito civil de Galicia lles recoñece, pero si poder seguir servindo como instrumentos facilitadores de medios probatorios cualificados na medida en que outras normas fagan referencia a eles expresamente o simplemente garden silencio sobre os medios probatorios admisibles.

A intervención de Rosana Prado Queipo explica que o goberno municipal de Ames aprobou no ano 2003 o Regulamento do rexistro municipal de parellas de feito en resposta á demanda veciñal. A primeira inscrición no rexistro é de febreiro do 2004, o ritmo de inscrición se ralentiza a partir da publicación da Lei 10/2007 de 28 de xuño de reforma da disposición adicional terceira de la lei 2/2006 de 14 de xuño de dereito civil de Galicia, e do decreto 248/2007 de 20 de decembro polo que se crea e regula o Rexistro de parellas de feito de Galicia. O Rexistro de parellas autonómico é distinto do municipal porque os seus requisitos e efectos son distintos. O rexistro autonómico ten carácter consultivo e permite equiparar as parellas inscritas nel ao matrimonio en canto a dereitos e obligacións que a lei de dereito civil de Galicia lle confire. O rexistro municipal responde a realidade se necesidades distintas. A lexislación autonómica permite que as parellas de feito inscritas nos rexistros municipais accedan ao autonómico previo consentimento dos titulares se queda acreditado que os requisitos para inscribirse no municipal son os mesmos que no autonómico. Faise necesario introducir algunha modificación no regulamento de creación e funcionamento do rexistro municipal para a coexistencia dos dous rexistros.

Disertación sobre o modo de organización e coordinación do Rexistro de parellas de feito.

O Decreto 248/2007, do 20 de decembro, crea e regula o Rexistro de Parellas de Feito de Galicia. Os artigos 9 a 14 do decreto regulan as solicitudes para a inscrición neste Rexistro: os requisitos das solicitudes, lugar e forma de presentación (artigo 9), a lexitimación para solicitar as inscricións (artigo 10), requisitos comúns das solicitudes de inscrición (artigo 11), os requisitos das solicitudes de cancelación (artigo 12) e as solicitudes de incorporación ou modificación de pacto (artigo 13).

Os artigos 15 a 20 regular o procedemento de actuación do rexistro: admisión da solicitude(artigo 15), corrección de efectos(artigo 16), tramitación da solicitude (artigo 17), resolución, prazo, motivación e notificación(artigo 19) e recursos (artigo 20).

María Isabel Novo Castro, letrada da Xunta de Galicia.
Beatriz Allegue Requeijo, presidenta da Asociación Profesional de Letrados da Xunta de Galicia.
María Cayetana Lado Castro-Rial, directora da Asesoría Xurídica Xeral da Xunta de Galicia.
Pablo Figueroa Dorrego, director da Escola Galega de Administración Pública (Egap).
Alberto Núñez Feijóo, presidente da Xunta de Galicia

Iago Seara Morales explica a evolución das formas xurídicas no referente ao patrimonio e á protección do Camiño de Santiago. Dá conta dos primeiros esforzos por delimitar o trazado e da necesidade de vencellar o planeamento á promoción, comprensión e defensa da cultura. Manuel Antonio Silva Romero relata as particularidades da lei de protección do Camiño de Santiago, facendo fincapé no seu desenvolvemento e nas súas particularidades. Ángel Sicart Giménez valora as leis ditadas durante os anos 90 referidas ao patrimonio e ao Camiño, que son a base fundamental da súa regulación. A pesar de que xa nesas normativas se establecía a necesidade de delimitar correctamente os trazados este requisito segue sen cumprirse. Felipe Arias Vilas resalta a desvantaxe dos camiños con respecto ao Francés, a pesar de que os primeiros teñen máis extensión dentro de Galicia. Na súa opinión, é preciso fomentar o coñecemento do patrimonio desde os centros de ensino e facer ver que o Camiño é algo máis que un traxecto, xa que ten implicacións culturais. José Manuel Rey Pichel fai referencia ás actuacións da Administración neste momento con respecto ao Camiño e pide a colaboración das administracións locais e a concienciación dos cidadáns na protección do patrimonio.

Iago Seara Morales, arquitecto, director xeral de Patrimonio Histórico entre os anos 1991-1993.
Manuel Antonio Silva Romero, secretario do Concello de Val do Dubra, director xeral de Promoción do Camiño de Santiago entre os anos 1993-1996.
Ángel Sicart Giménez, profesor titular do Departamento de Historia da Arte na Universidade de Santiago de Compostela, director xeral de patrimonio entre os ano 1993-2005.
Felipe Arias Vilas, museólogo e director do Museo de Castro de Viladonga, director xeral de Patrimonio Cultural entre os anos 2005-2009.
José Manuel Rey Pichel, arquitecto e director xeral de Patrimonio Cultural na actualidade

Análise da normativa relacionada co Camiño de Santiago e que non só serve para garantir a súa protección cultural, senón tamén para explicar as súas características. A lei específica do ano 1996 para a protección do camiño integra os aspectos culturais cos monumentais e urbanísticos que afectan ao trazado. Este texto asume unha delimitación do Camiño e outórgalle distinta protección ao Camiño Francés, aínda que os demais tamén gozan dun certo amparo.

Análise da distribución de competencias entre o Estado e as comunidades autónomas no patrimonio cultural e, sobre todo, no referente ao Camiño de Santiago. A Lei do patrimonio histórico dálle ao goberno central case todas as competencias normativas e ás comunidades autónomas as competencias executivas, razón pola que a normativa foi levada ao Tribunal Constitucional. O Camiño de Santiago, ao atravesar diversos territorios do estado, favorece as relacións horizontais entre as comunidades autónomas, aínda que estas poderían ser máis ambiciosas.

Explicación da directiva 2006/123/CE que supuxo un fito no proceso de constitución do mercado de servizos, xa que conseguiu a supresión de trámites innecesarios conseguindo o libre establecemento de prestadores e favorecendo a libre circulación de mercadorías. A lei 1/2010, de 11 de febreiro, incorpora esta directiva ao noso ordenamento e, deste xeito, facilita a liberdade de establecemento dos prestadores simplificando os procesos e asegurando un nivel elevado de calidade na prestación de servizos.

O Camiño de Santiago é un dos maiores atractivos de Galicia, tanto no ámbito nacional como internacional, e por iso promúlganse diversas leis para racionalizar o emprego dos recursos e para fomentar o turismo. A Administración galega ten a competencia na protección e promoción do camiño coa axuda, sobre todo, das entidades locais. O principal organismo encargado destas tarefas é a Secretaría Xeral para o Turismo que pretende conseguir non só atraer viaxeiros senón tamén procurar a modernización e mellora das empresas relacionadas. Destacan catro vías de promoción: as campañas publicitarias ou de difusión, as feiras, o uso das novas tecnoloxías e os convenios de colaboración con outras comunidades autónomas ou con outros estados. Todas estas actividades xestiónanse a través dos diferentes contratos publicitarios.

Na Administración estatal as competencias sobre a promoción e a protección do patrimonio tenas o Ministerio de Cultura, e en especial a Subdirección Xeral de Cooperación Cultural coas Comunidades Autónomas e a Subdirección Xeral de Protección do Patrimonio Histórico. Todos estes organismos teñen como función o recoñecemento da diversidade cultural, o fortalecemento da cooperación nacional e internacional e a consideración da cultura como un instrumento de crecemento económico e cohesión social. No eido internacional destaca o recoñecemento do Camiño de Santiago como primeiro itinerario cultural europeo, como grande itinerario cultural europeo e como patrimonio mundial. Tamén destaca a colaboración coa Igrexa xa que existe un convenio asinado entre os bispos das dioceses da comunidade autónoma galega e a Xunta para o fomento do patrimonio cultural e artístico. Finalmente, entre as institucións privadas creadas ao abeiro do Camiño, sobresaen a Federación española de Asociacións de amigos do Camiño de Santiago que está formada por numerosas institucións sen ánimo de lucro espalladas por toda España.

O Camiño de Santiago é un eixo de comunicacións de todos os pobos europeos e tamén das diferentes rexións dentro da Península Ibérica que se regula a través de dous tipos de órganos administrativos: os dedicados ao estudo e delimitación do Camiño e os dedicados á protección e fomento do Camiño. Na comunidade galega estas competencias tenas a consellería de Cultura, e dentro da Consellería o órgano competente é a Dirección Xeral de Patrimonio Cultural. Para potenciar o Camiño e protexelo existe un conxunto de organismos de apoio, entre os que destacan: o Comité Asesor do Camiño de Santiago, o Consello da Cutlura Galega, Comité internacional de Expertos do Camiño de Santiago e o Consello Regulador do Turismo. Noutras comunidades autónomas polas que pasa o Camiño tamén existen órganos asesores, como é o caso de Asturias, Cantabria, La Rioja, Navarra, Aragón e Castilla y León. Ademais, en Galicia, tamén hai unha administración instrumental ao servizo do Camiño que dá lugar ao nacemento de diferentes institucións.

Durante a Idade Media moitos dos peregrinos caían enfermos mentres facían o Camiño de Santiago pola falta de hixiene, o contaxio de enfermidades, as feridas etc. Ante esta situación nacen pequenos hospitais e a figura do hospitaleiro, ademais do Códice Calixtino, onde se recollían numerosas recomendacións. As primeiras asistencias sanitarias aos peregrinos cínguense á recollida do enfermo e a ofrecerlle un lavado de cabeza, un lavado de pés e un corte de pelo. Posteriormente aparece o colectivo de médicos, enfermeiros e farmacéuticos que aplican remedios paliativos, sangrías e plantas medicinais. Na actualidade hai normas que amparan a atención sanitaria ao cidadán e, polo tanto, aos peregrinos. A regulación referida a este colectivo está expresada de forma dispersa en diferentes regulamentos polo que se bota en falta unha norma xurídica que aglutine toda a lexislación existente.

Co aumento das peregrinacións durante o século XI xurdiu a necesidade de facilitar unha serie de comodidades aos peregrinos (creación de hospedaxes, hospitais, mosteiros, abadías...) e evitar os abusos (cobro de pagos por cruzar pontes...). Os peregrinos tradicionalmente gozaron de cinco grupos de dereitos: deber de hospitalidade, dereito de prenda (asimilación da figura do peregrino coa dun comerciante), dereito a pedir esmola e dereito ao xuíz natural. As prendas e aparellos que se portaban servían como demostración de que se estaba a realizar unha peregrinación e que se tiña dereito a gozar destas vantaxes, polo que xurdiu a picaresca. Actualmente a lexislación apunta máis á protección do Camiño que á do peregrino, fai falta unha norma do peregrino como suxeito de dereito e non como usuario. Analízase o capítulo 6, do Decreto 45/2001, que regula as normas de utilización da rede de albergues. Durante os anos santos tamén existen convenios con Protección Civil.

A maioría dos delitos no Camiño de Santiago maniféstanse sobre os bens inmobles e, sobre todo, hai que ter en conta aqueles que se cualifican como bens de interese cultural. As infraccións máis habituais están relacionadas con actividades edificatorias ao longo do Camiño, coa colocación de cerrados pouco apropiados, coa tala de árbores ou coa pavimentación do camiño. Tamén apareceron algúns casos relacionados coa propiedade intelectual.

Nos últimos 15 anos o coñecemento sobre o Camiño de Santiago en Europa aumentou grazas aos labores de promoción, á publicación de libros e á presenza nos medios de comunicación. Comeza a ser considerado como un xerme da idea de Europa, unha arteria que historicamente uniu culturalmente aos diferentes territorios. Por isto, hai un interese común de protección do Camiño por todos os estados polos que transcorre aínda que a súa excesiva fragmentación evitou que se obtiveran os froitos desexados. No ámbito comunitario os organismos que se encargan da protección do camiño son fundamentalmente a UNESCO e o Consello de Europa, que definen os itinerarios culturais europeos.

Ignacio Sanz Hidalgo define o paso do Camiño de Santiago por Castilla y León como un eixo cultural que atravesa o territorio que aporta activos turísticos, culturais e económicos. Tanto a problemática xurídica actual como o marco legal non teñen nada que ver co peregrino senón que se centra na regulación da xestión do Camiño como un ben cultural con diferentes catalogacións. Fernando J. De la Fuente Ruiz recoñece a falta de problemas xurídicos relacionados co Camiño en Cantabria debido á que a Administración autonómica non o protexeu legalmente. Relata os avances neste eido relacionando o plan especial da costa e o Camiño Lebaniego. Alfonso García Magariños céntrase no Camiño de Santiago como un elemento ambiental que é regulable. A existencia de distintos espazos de protección provoca unha inseguridade xurídica á que se lle une o problema dunha delimitación do Camiño deficiente. José Oreiro Romar define dous tipos de delitos. Aqueles que se refiren á ordenación do territorio son combatidos como un conxunto, mentres que os delitos que se refiren ao patrimonio histórico dan lugar á protección dos bens singulares dentro do Camiño.

José Oreiro Romar, letrado da Xunta de Galicia Alfonso García Magariños, letrado da Xunta de Galicia. Ignacio Sanz Hidalgo, director dos servizos xurídicos da Junta de Castilla y León .
Fernando J. De la Fuente Ruiz, subdirector xeral dos servizos xurídicos de Cantabria

Antonio Manuel López Miño explica as medidas de fomento do Xacobeo, centrándose nas subvencións, unha medida de apoio económico e directo, e nos convenios de colaboración. Analiza o sistema de outorgamento e os factores positivos e negativos da súa concesión. Algunhas destas axudas proveñen da Unión Europea, que ofrece dous tipos de apoio: un directo e activo, practicamente testemuñal, e outro indirecto, a través da achega de fondos europeos. Carlos Abuín Flores cualifica a defensa da cultura como unha competencia tanto estatal como autonómica. Para o Estado o Xacobeo é un acontecemento excepcional de interese público que leva asociada unha forte promoción e divulgación do Camiño de Santiago. Estas medidas non deben estar concentradas no ano xubilar senón que deben promoverse desde as diferentes administracións de maneira continuada.

Antonio Manuel López Miño, letrado da Xunta de Galicia.
Carlos Abuín Flores, letrado da Xunta de Galicia

O modo de protección do Camiño é un problema común ao resto de comunidades autónomas. É preciso, en todo o territorio español, delimitar e restablecer as rutas xa que tanto os tramos coñecidos como os que se delimiten posteriormente están declarados como conxunto histórico-artístico. Despois da publicación da Lei 16/1985, do 25 de xuño, do patrimonio histórico español o Camiño de Santiago declárase ben de interese cultural e as comunidades autónomas seguiron estratexias comúns. Como exemplo, móstranse as medidas lexislativas tomadas en Aragón, Navarra, La Rioja, Euskadi, Castilla y León, Asturias e Cantabria. En Galicia a lei establece diferentes niveis de protección dos bens catalogados e delimita os usos nas zonas laterais de protección.

Un dos primeiros pasos na regulación normativa do Camiño de Santiago foi a súa declaración como conxunto histórico-artístico, segundo o Decreto 2224/1962, do 5 de setembro. Este decreto vaise interpretar de xeito distinto fóra e dentro de Galicia, o que provoca que o Camiño Francés teña unha protección maior que as restantes rutas. Ata 1995, coa Lei 8/1995 de 30 de outubro, de patrimonio cultural de Galicia, non se elabora na comunidade unha lei de protección cultural que se poida aplicar ao camiño. Posteriormente, a Lei 30/1996, do 10 de maio, de protección dos camiños de Santiago, define o ámbito de aplicación da lei aínda que xera confusión; xa que marca dous niveis de protección distintos segundo se trate do Camiño Francés ou dos demais.

Repaso histórico centrado no medievo da protección recibida tanto polos peregrinos como polo Camiño de Santiago (patrimonio cultural mundial declarado pola UNESCO), que se converteu nun espazo esencial na articulación da actividade económica de Europa e na creación das vilas. O tempo no que se regula a protección dos peregrinos é unha época marcada pola fragmentación feudal, política e xurídica. O concepto xurídico do peregrino aparece por primeira vez no Fuero Juzgo, a partir do cal se regula o deber de hospitalidade, as sancións dos abusos que se daban contra os peregrinos e a creación dos salvocondutos para atravesar as fronteiras sen dificultades. Posteriormente nace a credencial que ten como fin identificar ao peregrino e garantirlle o paso de fronteiras sen dificultades. Ao mesmo tempo, aparece a necesidade de evitar os enganos dos que se facían pasar por romeiros para gozar das vantaxes destes.

Percorrido pola historia do camiño de Santiago remontándose aos seus inicios e resaltando a súa expansión e repercusión, non só na cidade compostelá senón tamén nas vilas polas que transcorre. Resáltase o camiño como unha grande influencia na expansión das artes, converténdose nun itinerario de intercambio de ideas e na fragua da conciencia cultural de Europa. Relátanse as medidas tomadas desde as diferentes administracións para promover a ruta Xacobea e o nacemento do Plan Xacobeo. Tamén se fai fincapé na protección galega do Camiño de Santiago, incluíndo os seus monumentos, asociacións e tamén aos propios peregrinos. A defensa do patrimonio material e inmaterial do camiño faise a través da creación da Lei 3/1996, do 10 de maio; a cal obriga a protexer e promover o camiño e determinados aspectos relacionados co mesmo.

Roberto Varela Fariña, conselleiro de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia.
Beatriz Allegue Requeijo, presidenta da Asociación Profesional de Letrados da Xunta de Galicia.
María Cayetana Lado Castro-Rial, directora da Asesoría Xurídica Xeral da Xunta de Galicia.
Pablo Figueroa Dorrego, director da Escola Galega de Administración Pública (EGAP). Ramón Villares Paz, presidente do Consello da Cultura Galega.

A licenza; definida na Lei 9/2002, de 30 de decembro, de Ordenación Urbanística e Protección do Medio Rural de Galicia (LOUGA) coma unha competencia municipal que debe ir acompañada de informes técnicos e xurídicos dos servizos municipais; é un dos mecanismos de control preventivo da legalidade urbanística. Ten a finalidade de comprobar que os actos de ocupación e edificación do solo son coherentes e cumpren o ordenamento xurídico vixente; e de examinar a salubridade, habitabilidade, seguridade e accesibilidade. Analízase o procedemento de concesión das mesmas explicando as súas peculiaridades e prazos, facendo mención á Directiva 2006/123/CE do Parlamento europeo e do Consello de 12 de decembro de 2006, relativa aos servizos no mercado interior da Unión Europea (UE) e aos obxectivos desta, acadados principalmente a través da eliminación de burocracia e mecanismos de intervención administrativa (sobre todo as referidas ás autorizacións previas), así coma da petición de suspensión, tanto por parte do interesado como da administración, analizando as causas e procedementos.

A crise formula retos para o sector público que ten que resolver os déficits creados e mellorar o funcionamento do sector público. O estado debe intervir naqueles sectores nos que a economía de mercado non logre satisfacer as necesidades da sociedade, quedando estas definidas polo poder político, actuar como corrector dos fallos de mercado, modificar a distribución da renda facéndoa máis equitativa, asegurar a seguridade macroeconómica e reducir as perturbacións cíclicas da economía. Neste escenario os BRIC (Brasil, Rusia, India e China) teñen un peso importante como mercados emerxentes.

As medidas tomadas no sector financeiro (inxeccións de capital aos bancos, emisión de préstamos directos ás entidades financeiras, apertura de liñas de crédito por parte dos bancos centrais e establecemento de garantías dos préstamos interbancario) lograron evitar unha maior parálise do sector financeiro, pero foron ineficaces para reactivar a circulación do crédito a medio prazo. Por este motivo proponse unha reforma na supervisión e na regulación da actividade financeira que evite a concesión de préstamos a clientes con posibilidades dubidosas de devolución ou a transmisión do risco duns países a outros.

Alberto Gago Rodríguez define Bolonia como un proceso necesario para homologar os títulos de formación superior europeos, e así conseguir a máxima mobilidade posible para os estudantes e os profesionais titulados. Isto conséguese a través da creación dunha estrutura única para os títulos e dun certificado de estudos unificado. Destaca a importancia dos masters ou mestrados como factor de igualación social e explica as condicións para a concesión de préstamos.

Senén Barro Ameneiro destaca a importancia do espazo europeo de educación superior, que afecta a un total de 46 países (toda Europa agás Bielorrusia) e a máis de 30 millóns de estudantes. As universidades galegas teñen unha responsabilidade maior ao achegar unha cultura e lingua propias. Destaca a inversión pública na educación superior como prioritaria.

José María Barja Pérez reflexiona acerca da adaptación dos estudos ao sistema europeo e sobre a aplicación de singularidades nos estudos sobre unhas bases comúns.

A situación do parque de vivendas e do mercado, xunto coa evolución dos prezos provocan que unha parte das familias non poida facer fronte ao pago dunha vivenda. Durante anos houbo unha forte evolución do mercado inmobiliario polo crecemento dos salarios, o maior número de persoas por fogar e o descenso dos tipos de interese.

A construción é clave na economía non só polo emprego que xera senón polo seu impacto noutros sectores. Desde a Administración débese fomentar a promoción de vivendas de nova construción de réxime de protección pública, a cofinanciamento de vivendas públicas, a adquisición doutras vivendas, a rehabilitación de áreas urbanas, a urbanización do solo para vivendas públicas e o fomento do aluguer. As claves para Galicia deberían ser potenciar a rehabilitación, impulsar o aluguer entre a xente nova e a formación e asesoramento para a rehabilitación.

A política do transporte marítimo en épocas de crise xira en torno ás premisas de austeridade, eficiencia e fomento da economía. Neste contexto, o porto de Vigo ten que afrontar unha caída da actividade a pesar de que é un punto de conexión importante entre a economía galega e a mundial. Unha das solucións é a creación de autoestradas do mar.

As autoestradas do mar son unha proposta da Unión Europea para evitar a conxestión nas estradas, diminuír o impacto ambiental, reducir o consumo de combustible, baixar o número de accidentes e mellorar a conexión das rexións periféricas.

Inclúe unha análise do transporte de mercadorías entre España e Francia, que deu lugar á creación do concurso hispano-francés de autoestradas do mar convocado pola delegación da Unión Europea. Explícase con detalle a proposta do Porto de Vigo e as dificultades atopadas a causa da crise económica.

A industria de primeira transformación da madeira vive unha situación preocupante en Galicia. Está en recesión desde os incendios do ano 2006 en todos os niveis de calidade da madeira e prevese que nun futuro existan problemas de inversión. As particularidades do terreo forestal en Galicia (fragmentación das parcelas, montes en man común etc) dificultan o aproveitamento dos recursos e elevan os custes.

Compárase a situación galega coa doutros países cunha superficie arborada importante como poden ser Nova Zelanda ou Brasil, remárcase a actividade forestal como un activo importante para a creación de emprego e trátanse as políticas públicas que se poderían poñer en marcha.

A creación de valor e riqueza a través das novas tecnoloxías é unha das vías que ten Galicia para diferenciarse de xeito sostible e poder competir cos mercados emerxentes.

Enxálzase o valor das ideas e da innovación a través de exemplos de empresas galegas, o que leva asociado un traballo importante. As compañías teñen a necesidade de diferenciarse de entre o resto para sobrevivir no mercado.

Explícase a evolución da única compañía de telecomunicacións galega, facendo fincapé na súa expansión, na evolución dos seus servizos, na renovación das redes e nos esforzos por eliminar a fenda dixital.

Os mercados emerxentes presentan como características comúns un alto potencial de crecemento e un alto nivel de risco. Faise un repaso dos distintos mercados emerxentes que hai no mundo organizados por bloques, entre os que se destacan China, India, Rusia e Cuba. Dentro de cada un deles analízanse as súas importacións e exportacións, destacando aqueles produtos que poden ser de interese para Galicia; ofrécense diferentes consellos para investir e explícanse as peculiaridades en canto ao transporte.

Danse algunhas recomendacións básicas que cómpre ter en conta antes de desembarcar nos mercados emerxentes, facendo fincapé nos mecanismos de control para minimizar os riscos.

En tempos de crise os directivos deben ser capaces de xestionar a inestabilidade política e as diversas ameazas que se lles presenten para poder convertelas en oportunidades. A crise, que aparece no ano 2007, crea entre os directivos un clima de desacougo e desconcerto, o que converte as solucións clásicas en insuficientes.

Apóstase por volver aos fundamentos da actividade tomando decisións en contra da tendencia, reforzando as relacións cos clientes e provedores, sendo honestos cos empregados, retendo o talento clave e actuando con compromiso. Establécense sete principios directores: saber como e que cambiar dentro da organización, desenvolver un plan de ataque e de defensa, aproveitar a redución de custes como unha oportunidade, aproveitar as adquisicións de negocio e talento, escoller e implantar a estratexia, recoñecer á nosa xente como o activo máis importante e que os líderes saiban actuar como tal.

Explícase un modelo de liderado que deben aplicar os directivos, tanto do sector público como do privado, para afrontar a crise que xira en torno aos elementos de cabeza, corazón e coraxe.

Visión xeral da influencia sobre a crise económica dun mercado laboral moi intervido polos poderes públicos, que impón unha serie de limitacións legais aos empresarios. O mercado de traballo atópase coa división teórica entre os empregados cun contrato indefinido e os empregados cun contrato temporal, aínda que tamén existe unha dicotomía máis patente entre o sector público e o sector privado.

Achéganse numerosas propostas, tanto coxunturais como estruturais, para evitar o despido, defendendo que tanto o traballador como os empresarios deben loitar pola competitividade da compañía. Proponse o incremento dos fixos discontinuos, mellorar a polivalencia dos traballadores mediante a formación continua, reducir os custes do despido para equiparalos á media europea, homologar a negociación colectiva co resto de países comunitarios, volver regular a folga, mellorar a eficacia das prestacións, regular o absentismo laboral, revisar o papel das mutuas e mellorar a intervención laboral.

Reflexión acerca das consecuencias sobre a crise económica da aplicación do dereito da competencia, analizando se forma parte do problema ou se podería ser a solución. Móstranse diversos exemplos de casos de dereito da competencia que se poderían usar para saír da crise, partindo de varios precedentes históricos como a crise do 29.

De entre as distintas medidas adoptadas pola Comisión Europea destacan o control das axudas do Estado, o control do sector financeiro, as medidas empregadas na economía real, o control de concentracións e a aplicación de medidas restritivas.

O éxito empresarial baséase en tres aspectos: o capital comercial, o tecnolóxico e o humano, todo iso nun ámbito de economía globalizada.

A internacionalización é un motor da economía e unha necesidade como obxectivo de todas as políticas empresariais, públicas e universitarias, vai determinar a competitividade dunha empresa.

O capital comercial é esencialmente a marca, un sigo non que serve para distinguir un servicio ou produto doutro

A marca é un signo que serve para distinguir produtos e servizos doutros similares que compiten con eles no mercado. Para o empresario é un cúmulo de experiencias, a expresión dunha visión e uns valores empresariais que se traducen nunha forma particular de entender e xestionar o negocio; é o auténtico activo intanxible, estratéxico e esencial dunha empresa, resume a imaxe e a reputación da empresa.
A marca é a base da confianza do consumidor.
Hoxe en día as marcas xeran afinidade emocional co cliente e de aí a importancia da responsabilidade social corporativa.

A crise económica ten certas particularidades que a diferencia doutras crises anteriores, xa que a globalización implica unha crise a escala planetaria, ten un compoñente financeiro e provoca a desconfianza entre as institucións financeiras.

A Administración pública debe tratar de xerar confianza para favorecer a recuperación, pero partindo do peor dos escenarios posibles, sen crear falsas esperanzas. Resulta imprescindible compatibilizar as políticas de austeridade coa maior demanda de axudas polos cidadáns e as empresas.

Para mellorar a competitividade da economía galega necesítase a promoción do desenvolvemento tecnolóxico, o fomento das tecnoloxías da comunicación e da información, o fomento da calidade dos produtos de orixe galega, facilitar e racionalizar o financiamento das empresas e crear políticas máis activas na defensa da competencia nos mercados interiores.

A cidadanía é cada vez máis esixente no que respecta á demanda de servizos por parte das AAPP e considera que as TIC se poden converter nun motor de cambio, para a mellora na prestación dos servizos. Son abordadas as vantaxes do uso das novas tecnoloxías por parte das Administracións, dende diferentes vertentes, aumento da transparencia, mellora das sinerxías entre AAPP, maior acceso dos cidadáns á información, aumento da proximidade ao cidadán, incremento da competitividade, etc.

Faise referencia á publicación no ano 2007 da Lei de Acceso Electrónico dos Cidadáns aos Servizos Públicos, que leva implícita a obriga de prestación de servizos telemáticos por parte das Administracións; e, por outra parte, faise mención a unha serie de indicadores do Observatorio da Sociedade da Información e do INE, relativos ao acceso ás TIC por parte da cidadanía.

Explícase a importancia das marcas no éxito empresarial co exemplo do sector téxtil. Pártese dunha definición do concepto de marca analizando as repercusións na sociedade e no proceso de internacionalización das empresas, prestando especial atención á situación de España e de Galicia. Defínese o concepto de marca país como un conxunto de activos e pasivos vinculados á imaxe dun determinado territorio que incrementan ou diminúen o valor dos servizos e produtos ofrecidos polas empresas dese país. Ademais explícase a influencia das institucións públicas sobre este factor. Abórdase o tema da internacionalización como unha das materias pendentes no noso país e proponse a creación de marca como unha das posibles solucións. Finalmente ofrécese unha completa explicación da internacionalización do sector téxtil galego centrándose tanto na estratexia de comunicación como na xestión xurídica da marca.

Descríbese o Plan de Avaliación de Organismos Dependentes da Xunta de Galicia levado a cabo pola Dirección Xeral de Avaliación e Reforma administrativa, co obxecto de impulsar a modernización e reforma da Administración Autonómica; ante unha situación de crecemento da administración instrumental. Esta actuación enmárcase dende unha perspectiva de modernización, calidade dos servizos públicos, simplificación e racionalidade administrativa. Ponse de manifesto a experiencia na CCAA de Galicia no desenvolvemento dun sistema de avaliación do desempeño.

A aprobación da nova lei da Función Pública de Galicia vén obrigada pola reforma lexislativa que a nivel estatal supuxo o EBEP -se ben diferentes CCAA elaboraron os correspondentes proxectos de lei, a nivel do Estado aínda non foi aprobada a Lei de desenvolvemento do Estatuto Básico-.

Neste relatorio son abordadas as principais novidades recollidas no proxecto de lei: así, por exemplo, a ampliación do ámbito de aplicación, coa finalidade de homoxeneizar o réxime de todos os empregados públicos e aproximar o réxime do persoal estatutario ao funcionario; a creación do Consello Galego de Coordinación do Emprego Público, adscrito á Consellería competente en materia de Administracións Públicas e orientado á coordinación interadministrativa en materia de emprego público.

O réxime económico orzamentario e de control que se establece no Anteproxecto de Lei de Organización e Funcionamento da Administración Xeral e o Sector Público Autonómico de Galicia faise necesaria posto que actualmente existe unha gran variedade de lexislación. En moitos casos, estas entidades presentan unha falta de regulación polo que respecta ao seu control. Mediante a nova normativa, o que se pretende é aplicar un réxime financeiro e de control único.

Outros aspectos destacados son a realización dunha regulación detallada das Axencias e a concreción da definición das Fundacións do Sector Público Autonómico. Faise referencia ao obxectivo de estabilidade orzamentaria, presente tamén nos entes instrumentais, por canto estes consolidan as súas contas coa CCAA.

Ofrécese unha perspectiva xeral acerca do Anteproxecto de Lei de Organización e Funcionamento da Administración Xeral e o Sector Público Autonómico de Galicia. Son abordadas as razóns que inspiran a norma, as vantaxes da mesma e o contido do anteproxecto mediante unha visión xeral da regulación de cada un dos títulos e unha referencia ás principais novidades.

Faise mención á necesidade que existe na CCAA de Galicia dunha norma institucional básica, que ofreza unha visión de conxunto, estruturada e ordenada, da organización e réxime xurídico da Administración Autonómica.

Víctor Salgado Seguín

Julián Inza

Diego Hernández Gallardo

Marcos Gómez Hidalgo

David Blanco

Santiago Núñez Mella

Xavier Tarrés Chamorro

Rafael Román Álvarez

María José García Sexto

Eduardo Portero Delgado

Jesús Rodríguez Castro

Juan Crespo